پس هركه را خدا بخواهد هدايت كند، به او شرح صدر مى‌دهد تا در برابر حقايقى كه از جانب اوست تسليم شود، و هركه را بخواهد به گمراهى بيفكند، سينه‌اش را تنگ و محدود مى‌كند كه گويى در آسمان بالا مى‌رود. بدين‌سان خداوند پليدى را بر كسانى كه ايمان نمى‌آورند قرار مى‌دهد. (١٢٥)
و اين است راه پروردگار تو كه راست و استوار (تغييرناپذير) است. به راستى ما نشانه‌ها را براى مردمى كه پند مى‌گيرند به روشنى بيان كرده‌ايم. (١٢٦)
براى هدايت‌يافتگان، نزد پروردگارشان سراى عافيت است، و به سزاى كارهاى نيكى كه كرده‌اند، او سرپرست و عهده‌دار امورشان خواهد بود. (١٢٧)
و روزى كه خدا آنان (آدميان و جنيان) را يكسره گرد مى‌آورد و روانه مى‌كند، مى‌گويد: اى گروه جنيان، بسيارى از آدميان را به پيروى از خود واداشتيد و به گمراهى كشانديد؛ و پيروانشان از آدميان مى‌گويند: پروردگارا، ما و جنيان از يكديگر بهره گرفتيم؛ ما با پيروى از آنها به هواها و هوس‌هاى خود دست يافتيم و آنها با وسوسه‌هاى خود ما را پيرو خود ساختند، و عاقبت به مرتبه‌اى كه براى ما و آنها تعيين كرده بودى رسيديم. خدا مى‌گويد: آتش جايگاه شماست كه جاودانه در آن خواهيد بود، مگر آنچه را خدا بخواهد. به راستى پروردگار تو حكيم و داناست. (١٢٨)
و اين‌گونه برخى از ستمكاران را بر برخى ديگر به كيفر گناهانى كه فراهم آورده‌اند مسلّط مى‌كنيم. (١٢٩)
در آن روز خدا مى‌گويد: اى گروه جنيان و آدميان، آيا از خودتان پيامبرانى به سوى شما نيامدند كه آيات مرا بر شما حكايت كنند و شما را از ديدار امروزتان بترسانند؟ مى‌گويند: ما به زيان خود گواهى مى‌دهيم كه پيامبرانى آمدند و به ما هشدار دادند. آرى، به آنان هشدار داده شد، ولى زندگى دنيا آنان را بفريفت و به زيان خود گواهى دادند كه به آنچه پيامبران آوردند كافر شدند. (١٣٠)
فرستادن پيامبران هشداردهنده از آن روست كه پروردگار تو اين‌گونه نيست كه يارى را از روى ستم تباه كرده باشد در حالى‌كه مردم آن از وظايف خود بى‌خبر باشند. (١٣١)