يك ركعت نماز احتياط ايستاده يادو ركعت نشسته مى‌شود، اظهر اين است كه بر او يك ركعت نشسته واجب است و همچنين اگر شكى براى او عارض شود كه موجب‌دو ركعت نماز احتياط ايستاده مى‌شود، واجب است كه دو ركعت نشسته بجا آورد و همچنين است در بقيّه موارد.

١٣- اگر كسى كه ايستاده نماز مى‌خواند در بين نماز براى او شك پيش آيد ولى در هنگام‌

بجا آوردن نماز احتياط از ايستادن ناتوان گردد، واجب است كه نماز احتياط را طبق وظيفه نمازگزار نشسته- كه در مسأله قبلى گفته‌شد- بجا آورد.

١٤- اگر امر برعكس شود يعنى شخصى كه نماز را نشسته بجا مى‌آورد، هنگام بجا آوردن نماز احتياط توانائى ايستادن پيدا كند، بايد نماز احتياط را طبق وظيفه نمازگزار ايستاده، بجا آورد.

نماز احتياط

كسى كه نماز احتياط- به سبب برخى شكهايى كه گفته شد- بر او واجب مى‌گردد، بايد بلافاصله پس از نماز قيام كند و نيّت نمازاحتياط نمايد و تكبير بگويد و تنها حمد را بخواندو به ركوع رود و دو سجده نمايد، پس اگر يك ركعت نماز احتياط بر او واجب است بعداز دو سجده، تشهّد بخواند و سلام دهد، واگر دو ركعت نماز احتياط بر او واجب است بعداز دو سجده يك ركعت ديگر مثل ركعت اوّل بجا آورده و بعداز تشهّد سلام دهد. اگرنماز احتياط نشسته بر او واجب باشد، طبق ترتيب بالا، دو ركعت نشسته بخواند.

جزئيات نماز احتياط به شرح ذيل است:

١- همه امورى كه در نمازهاى ديگر شرط است مانند طهارت، اباحه، قبله و ... در نماز احتياط نيز شرط است.

٢- نماز احتياط، اذان و اقامه و قرائت سوره و قنوت ندارد و بنابر احوط هر چند نماز اصلى از نمازهايى باشد كه با صداى بلندخوانده مى‌شود، حمد در نماز احتياط آهسته خوانده شود.

٣- اگر قبل‌از آنكه نماز احتياط بخواند، علم پيدا كند كه نمازش صحيح و كامل بوده است، وجوب نماز احتياط ساقط مى‌شود واگر در بين نماز احتياط بفهمد كه نمازش درست بوده است، اتمام نماز احتياط بر او واجب نيست بلكه مى‌تواند از هر جا كه رسيده‌قطع كند و هم جايز است با يك ركعت به پايان رساند ولى بهتر اين است كه به نيّت نافله با دو ركعت به اتمام رساند.

٤- اگر قبل‌از انجام نماز احتياط، بفهمد كه نمازش ناقص بوده است، نماز احتياط كفايت نمى‌كند بلكه بايد نقص نماز اصلى خودرا تكميل كند و سپس بعداز نماز به خاطر سلام بى‌جا، دو سجده سهو بجا بياورد. اين حكم در صورتى است كه مبطلات نماز را انجام‌نداده باشد، امّا اگر چيزى از مبطلات نماز، مانند پشت به قبله كردن، يا سخن گفتن عمدى از او سر زده باشد