١- برجسته‌ترين حقايق دعوت به سوى خدا، اين است كه دعوتگر آراسته باشد به صفات پرهيزكاران، و فرمانبردارى از پيامبران‌الهى در عمل به اطاعت از خدا، پيش از آنكه ديگران را به اطاعت امر كند، ودورى كردن از گناه، پيش از آنكه ديگران را از آن نهى‌نمايد.

٢- از آنجا كه خداوند ما را به همكارى در نيكو كارى و تقوا امر كرده است، و امر به معروف و نهى از منكر هم از والاترين مصداقهاى نيكوكارى و پرهيزكارى مى‌باشد، شخص مؤمن بايد با برادران ايمانى خود در اقامه امر به معروف و نهى از منكر همكارى‌كند و اين همكارى اثرى بسيار بزرگ و سازنده دارد، مخصوصاً در عصر حاضر كه همه دشمنان دين در قالب احزاب و نهادهاى‌منظّم، سازمان يافته، و در راه گناه و تجاوز بر ديگران با همديگر همكارى مى‌كنند.

٣- گاهى ترويج معروفها و كارهاى خير، و پاك كردن جامعه از منكرات ايجاب مى‌كند كه نهادهاى دينى از قبيل انجمن‌هاى‌تربيتى، مراكز فرهنگى و تبليغاتى تأسيس شود و بر مؤمنين است كه به اين امر اهتمام ورزند تا برادران خود را از افتادن در دام فساد وباطل دور نگهدارند.

٤- ابزار تبليغ و پيام‌رسانى به حسب شرايط زمان روبه توسعه است، وامروزه دستگاههاى صوتى و تصويرى (راديو وتلوزيون) و شبكه‌هاى مطبوعاتى و خبرگزاريها و وسايل پيشرفته تبليغاتى مانند ماهواره‌ها، كامپيوتر و انترنت در سطح جهانى‌فساد پراكنى دارند و راههاى ضلالت وگمراهى را ترويج مى‌كنند. در چنين شرايطى چه خوب است مؤمنان هم همّت گمارند وبراى‌ايجاد ابزارهاى پيشرفته‌تر همكارى نمايند تا از اين طريق فضيلتها را نشر دهند و پيامهاى الهى را به بشريت برسانند.

٥- از آنجا كه كفّار و اهل فسق و فساد از ابزارهاى علمى پيشرفته استفاده مى‌كنندو به بررسى‌ها و مطالعات روانشناسى، تربيتى وجامعه‌شناسى مى‌پردازند و از اين شيوه‌ها براى نشر افكار خود بهره مى‌گيرند، برحوزه‌هاى علميّه است كه براى همراهى با زمان و مقاومت در برابر فساد و گمراهى، برنامه‌هاى درسى و آموزشى خود را تكامل‌ببخشند. بدين ترتيب، شايسته است علماى اعلام و اصحاب انديشه براى تربيت مبلّغان و دعوتگران تلاش نمايند، به گونه‌اى كه آنان‌براى انجام امر به معروف و نهى از منكر به بهترين وجه و با بهترين شيوه، شايستگى پيدا كنند تا اين سخن خداوند تحقّق يابد:

ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ... [١].

[١] سوره نحل، آيه ١٢٥.