نماز انسان را به پروردگارش نزديك مى‌گرداند، به همين دليل، اخلاص، يكتاپرستى و پاكى او از آلودگيها و پلشتى‌هاى شرك، افزايش مى‌يابد. خداوند مى‌فرمايد: (... قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَأُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ* وَأَنْ أَقِيمُواالصَّلَاةَ وَاتَّقُوهُ وَهُوَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ‌ [١]

«... بگو: هدايت واقعى، هدايت خداوند است و ما امر شده‌ايم كه تسليم پروردگار جهانيان باشيم* و اينكه نماز را برپا داريد وتقوا پيشه سازيد و خدا است كه به سوى او محشور مى‌شويد.»

همچنين در قرآن آمده است:

وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ* وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‌ [٢].

«... و ترس‌شان را به امنيّت و آرامش مبدّل مى‌كند. تنها مرا مى‌پرستند و چيزى را شريك من نخواهند ساخت و كسانى كه پس ازآن كافر شوند، آنها فاسقانند* و نماز را برپا داريد و زكات را پرداخت نماييد و رسول خدا را اطاعت كنيد تا مشمول رحمت خداشويد.»

آيا نمى‌بينيد در اين آيات چگونه برپا داشتن نماز، به طور مستقيم بعداز امر به توحيدو عبوديّت مخلصانه خداوند مطرح شده است و در آيه دوّم هم اقامه نماز به اطاعت از رسول مرتبط شده است زيرا برپا داشتن نماز، نفس را تزكيه و آماده اطاعت از پيامبر مى‌گرداند.

بدين ترتيب نماز بهترين و برترين راه تقرّب به خداوند است، زيرا نماز پرده‌هاى شرك را كنار مى‌زند و موانع قرب به حقّ را ازميان برمى‌دارد. در روايت يزيد بن خليفه آمده است: امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إذا قام المصلّي إلى الصلاة نزلت عليه الرحمة من أعنان السماء إلى الأرض، وحفّت به الملائكة، وناداه ملك: لو يعلم هذا المصلّي ما في الصلاة ماانفتل» [٣]

«زمانى كه نمازگزار به نماز مى‌ايستد، رحمت الهى از آفاق آسمان تا روى زمين بر او فرود مى‌آيد وفرشتگان اطراف او جمع‌مى‌شوند و فرشته‌اى ندا مى‌دهد: اگر اين نمازگزار بداند آنچه را كه در نماز است هرگز از آن روبر نمى‌تاباند.»

نماز، احسان و نيكوكارى را درپى دارد زيرا نيكوكاران كسانى هستند كه نماز را برپا مى‌دارند. در قرآن آمده است:

(هُدىً وَرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِينَ* الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُم بِالْآخِرَةِ هُم‌

[١] سوره انعام، آيات ٧٢- ٧١.

[٢] سوره نور، آيات ٥٥ و ٥٦.

[٣] وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٢١.