٤- واجب نيست كه انسان معيّن كند آنچه را كه روزه مى‌گيرد به عنوان روزه نذر، روزه كفّاره، يا بجاى قربانى در حجّ تمتّع يا به‌عنوان اجير شدن از طرف كسى باشد، بلكه كفايت مى‌كند به خاطر تقرّب به خدا روزه بگيرد، و اگر حقوق خدا به گردن او بسيارباشد مانند: روزه قضاى ماه رمضان، روزه نذر، روزه كفّاره و امثال آن و او بدون اينكه يكى از آنها را معيّن كرده باشد، روزه بگيرد، به تعداد روزهايى كه روزه گرفته است، حقّ خدا از او ساقط مى‌شود، و اگر بازبه گردنش روزهاى ديگرى باقى مانده باشد كفايت مى‌كند كه به تعداد آن روزها نيز روزه بگيرد، بدون اينكه آنها را معيّن كند واحتياط مستحبّ اين است كه معيّن كند.

٥- شناختن مبطلات روزه به طور مفصّل شرط نمى‌باشد، بلكه اگر نيّت كند كه روزه مى‌گيرد از آنچه كه امساك از آن در شريعت‌واجب شده است، كفايت مى‌كند.

٦- در روزه مستحبّى جايز است كه انسان بعداز فجر نيّت كند، پس اگر از اوّل قصد روزه نكرده باشد، سپس به نظرش بيايد كه‌روزه بگيرد، در صورتى كه افطار نكرده است، مى‌تواند روزه بگيرد. در قضاى ماه رمضان هم مى‌تواند همين كار را تا قبل‌از ظهر انجام‌دهد.

٧- اگر انسان قصد كند كه روزه خود را بخورد، سپس قبل‌از آنكه افطار كرده باشد از قصد خود برگردد، به روزه او ضرر نمى‌رسد.

روزه يوم الشك‌

١- مستحبّ است در روزى كه معلوم نيست از ماه رمضان است يا نه، به نيّت ماه شعبان روزه گرفته شود، چنانكه جايز است‌انسان آن روز را به قصد قضا روزه بگيرد و اگر به اين ترتيب روزه بگيرد و بعداً معلوم شود ماه رمضان بوده، از روزه ماه رمضان كفايت‌مى‌كند.

٢- جايز نيست انسان يوم الشكّ را به نيّت ماه رمضان روزه بگيرد، چون هنوز ماه رمضان ثابت نشده است، و اگر كسى يوم‌الشكّ را به قصد ماه رمضان روزه بگيرد و معلوم شود كه ماه رمضان بوده، از باب احتياط بايد قضاى آن روز را بجا آورد.

٣- امّا اگر يوم الشكّ را به نيّت احتياط روزه بگيرد، كه اگر شعبان بوده روزه مستحبّى حساب شود و اگر ماه رمضان بوده روزه‌واجب حساب شود، در روزه‌اش اشكالى نخواهد بود، ولى قصد استحباب بهتر است.

٤- اگر انسان نيّت روزه نكند و در روز معلوم شود كه آن روز، اوّل ماه رمضان است، پس اگر چيزى از مبطلات روزه را بجانياورده باشد، بر او لازم است تا قبل‌از ظهر نيّت روزه كند، امّا اگر بعداز ظهر باشد لازم است نيّت روزه كند و از مبطلات روزه‌امساك نمايد و احوط اين‌