احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٠ - احكام

«ما من عبد يذنب إلّا أجّله اللَّه سبع ساعات، فإن تاب لم يكتب عليه ذنب». [١]

«هر بنده‌اى كه گناهى مرتكب مى‌شود، خداوند به او هفت ساعت مهلت مى‌دهد، پس اگر توبه كرد، گناهى در پرونده اعمال اونوشته نمى‌شود.»

٧- محمد بن مسلم از امام باقرعليه السلام روايت مى‌كند:

«إنّ من أحب عباد اللَّه إلى اللَّه المفتن المحسن التوّاب‌. [٢]

«محبوب‌ترين بندگان خدا نزد خدا، بنده شيداى نيكوكار توبه كننده است.»

٨- پيامبر اسلام‌صلى الله عليه وآله فرمود:

«التائب إذا لم يستبن عليه‌أثر التوبة فليس بتائب، يرضي الخصماء، ويعيد الصلوات، ويتواضع بين‌الخلق، ويقي نفسه عن‌الشهوات، ويهزل رقبته‌بصيام النهار، ويصفِّر لونه بقيام الليل، ويخمص بطنه بقلّة الأكل، ويقوِّس ظهره من مخافة النار، ويذيب عظامه شوقاً إلى الجنة، ويرقّ قلبه من هول ملك‌الموت، ويجفّف جلده على بدنه بتفكّر الآخرة، فهذا أثر التوبة، وإذا رأيتم العبد على هذه الصفة فهو تائب ناصح لنفسه‌. [٣]

«توبه كننده‌اى كه نشانه‌ها و آثار توبه در او ديده نشود، توبه كننده نيست. بايد طرف نزاع خود را راضى كند، نمازهاى فوت شده رااعاده نمايد، در ميان خلق بافروتنى رفتار نمايد، خود را از شهوات باز دارد، خود را با روزه دارى لاغر گرداند، رنگ رخش با نمازهاى‌شبانه زرد شود، با كم خورى شكمش را خالى نگهدارد، پشتش از ترس آتش جهنم كمانى شود، استخوانش را در اشتياق‌بهشت ذوب كند، قلبش را از هول فرشته مرگ رقيق گرداند و با تفكر درباره آخرت، پوستش را بر بدنش خشك سازد. اينها آثار توبه است واگر بنده را با اين‌اوصاف ديديد، او توبه كننده ناصح خويشتن است.»

٩- از حضرت رسول اكرم‌صلى الله عليه وآله نقل شده كه به شمعون بن لاوى در ضمن حديثى گفت:

«وأمّا علامةالتائب فأربعة: النصيحة للَّه في عمله، وترك‌الباطل، ولزوم‌الحقّ، والحرص على الخير. [٤]

«نشانه‌هاى توبه كننده (واقعى) چهار چيز است: اخلاص براى خدا در عملش، و ترك باطل، وملازمت حق و حرص‌و اشتياق به كار خير.»

احكام:

١- بر شخص مؤمن لازم است كه به طور هميشگى بياد آخرت باشد وبراى سفر طولانى گريز