احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥٨ - هفتم - شغل او مسافرت نباشد

مى‌رود) مسأله سه صورت پيدا مى‌كند:

الف- اينكه معصيت هدف اصلى امّا طاعت هدف فرعى باشد. دراين صورت بدون اشكال بايد تمام بخواند.

ب- طاعت هدف مستقل امّا معصيت هدفى جنبى باشد. دراين صورت احوط جمع بين قصر وتمام است.

ج- طاعت و معصيت هر دو هدف مشترك باشد بگونه‌اى كه اگر اجتماع هر دو نمى‌بود، به مسافرت نمى‌رفت، دراين صورت، وجوب تمام بعيد نيست اگرچه احوط جمع است.

ششم- از خانه بدوشان نباشد:

١- از كسانى نباشد كه محلّ معيّنى براى سكونت ندارند مانند صحرانشينان و چادرنشينان كه در جاى خاصى اقامت ندارند و درجستجوى علف و آب و چراگاه به اين جا و آنجا كوچ مى‌كنند وخانه بدوش هستند. اين افراد در همه مسافرتهاى خود هر چند مسافت‌طولانى هم داشته باشند، بايد نماز خود را تمام بخوانند زيرا سفر و مسافر به آنها صدق نمى‌كند و همچنين است سياحت گران وتوريستهايى كه براى خود وطن خاصى نداشته و در طول زندگى به سياحت مى‌پردازند.

٢- اين نوع افراد اگر غير از جستجوى آب و علف و چراگاه، به منظور ديگرى مسافرت كنند مانند سفر حجّ و زيارت، و خانه وكالاهاى‌شان با خودشان نباشد (يعنى از وضعيّت معمولى زندگى كوچ‌نشينى خود خارج شوند) بايد نماز خود را قصر كنند.

٣- اگر يكى از صحرانشينان براى پيدا كردن منزل، يا در جستجوى آب و چراگاه سفر كند ومسافت هشت فرسخ را هم طى كند، چنانچه با خانه و وسايل خود سفر كرده بايد تمام بخواند واگر به تنهايى رفته شكسته بخواند واحتياط دراين كه هم شكسته وهم تمام‌بخواند، خوب است.

هفتم- شغل او مسافرت نباشد

كسى كه شغلش مسافرت است، در طول سفرهاى شغلى خود، نماز را تمام بخواند و روزه بگيرد حتّى موقعى كه در يكى از اين‌مسافرتها، از شغلش براى منافع شخصى خود استفاده كند مثل اينكه راننده، خانواده و اثاثيّه خود را از شهرى به شهر ديگرى منتقل‌كند.

برخى از نمونه‌ها و مصداقهاى اين عنوان به قرار ذيل است:

١- رانندگان تاكسى‌ها، اتوبوسها و كاميونها و كسانيكه آنان را دراين كار كمك و همراهى مى‌كنند.

٢- رانندگان قطارها و گروههاى همكار آنان.