٣- اشياى يادشده در صورتى پاك مى‌شود كه- پس از برطرف شدن آثار ظاهرى نجاست‌روى زمين راه رفته شود يا آنها را بر روى زمين بكشند. و اقوى اين است كه صرف تماس بازمين‌يا كشيدن خاك و سنگ بر روى محل نجس، كفايت نمى‌كند.

٤- در اثر راه رفتن بر روى زمين، لاستيكهاى ماشين، نوك عصا، دستان طفلى كه بر روى‌زمين مى‌خزد، جوراب، نعل اسب و مانند آن پاك مى‌شود.

٥- زمين چيزهايى را پاك مى‌كند كه در حال راه رفتن با زمين تماس يافته يا خاك رالمس كرده باشد. پس فرورفتگى كف پا و ما بين انگشتان را در صورتى پاك مى‌كند كه با خاك‌تماس پيداكرده باشد و گرنه پاك نمى‌گردد امّا داخل كفش و روى پاها يا انگشتان (درصورتيكه‌بر روى پاشنه پا راه برود) و پاشنه پا را (در صورتيكه با انگشتان خود راه‌برود) پاك نمى‌گرداند چون تماس با زمين حاصل نشده است.

٦- در نجاستى كه به وسيله زمين پاك مى‌شود، فرقى نيست كه منبع آن نجاست خود زمين‌باشد يا غير آن. پس اگر پاهايت خونين شد و با آن بر روى زمين پاك راه رفتى و نجاست و آثارآن برطرف شد، پاهايت پاك شده است.

سوم- آفتاب‌

هر چيزى كه خورشيد بر آن بتابد و آن را از نجاست خشك گرداند، مثل زمين، ساختمان، درب و پنجره‌هاى ساختمان و مانند آن پاك مى‌شود به شرطى كه عين نجاست وآثار ظاهرى آن برطرف شود.

فروع اين حكم شرعى را در سطور ذيل مورد اشاره قرار مى‌دهيم:

١- فقها (رضوان اللَّه تعالى عليهم) از حكم فوق، اشياى منقول از قبيل ظرفهاى‌غير ثابت، لباس و فرش- غير از حصير و بوريا- را استثنا كرده‌اند و عمل به اين قول موافق‌احتياط مى‌باشد. برخى هم شرط كرده‌اند كه جسم نجس شده بايد قبل‌از تابيدن آفتاب، مرطوب باشد. اين هم موافق‌احتياط است اگرچه آنچه از ادلّه استفاده مى‌شود عدم ضرورت اين شرط است.

٢- بايد تابيدن آفتاب به طور مستقيم صورت بگيرد. پس اگر خورشيد بر چيزى مجاورنجس بتابد و يا به وسيله آيينه و از پشت شيشه يا ابر بتابد يا باد شديد آن را خشك گرداند نه‌خورشيد، آن چيز پاك نمى‌شود.

٣- مطابق آنچه از ادلّه استفاده مى‌شود، خرمنگاه، محل انبار هيزم، قطعات آهن، ماشينها، قطارها، كشتى‌ها و آنچه در مخزنها و انبارهاى سر گشوده وجود دارد مانند چوب و