«عيادت كامل بيمار اين است كه دست روى بازوى او بگذارى، وهرچه زودتر از نزد او بلند شوى، زيرا عيادت افراد احمق، براى‌بيمار از دردش، سخت‌تر و غير قابل تحمل‌تر است.»

١٠- أبو زيد از يكى از دوستان امام جعفر بن محمدعليه السلام نقل مى‌كند كه گفت: يكى از دوستان امام صادق‌عليه السلام بيمار شده بود و ما كه‌با عده‌اى از دوستان آن حضرت بوديم و به منظور عيادت آن شخص بيمار از منزل خارج شديم و در مسير راه با امام صادق‌عليه السلام‌برخورديم. او به ما گفت: «كجا مى‌رويد؟» گفتيم: نزد فلانى براى عيادت او مى‌رويم. فرمود: «بايستيد.» پس ما ايستاديم، گفت: «آيا يكى از شما با خود سيبى يا گلابى يا بالنگى يا يك قاشق عطر يا قطعه‌اى از عود بخور به همراه‌داريد؟» گفتيم: چيزى نداريم. فرمود: «آيا نمى‌دانيد كه شخص مريض از هر چيزى كه براى او برده شود خوشحال‌مى‌شود؟» [٣]

١١- امام صادق‌عليه السلام از پدارنش‌عليهم السلام از پيامبر خداصلى الله عليه وآله در حديث مناهى نقل فرمود:

«ومن كفى ضريراً حاجته من حوائج الدنيا ومشى له فيها حتى يقضي اللَّه له حاجته أعطاه اللَّه براءة من النفاق وبراءة من النار وقضى له سبعين حاجة من‌حوائج الدنيا، ولا يزال يخوض في رحمة اللَّه حتى يرجع، ومن سعى لمريض في حاجة قضاها أو لم يقضها خرج من ذنوبه كيوم ولدته امّه. فقال رجل من الأنصار: بأبي أنت وامّي يا رسول اللَّه، فإن كان المريض من أهل بيته أوَليس أعظم أجراً إذا سعى في حاجة أهل بيته؟ قال: نعم» [٤]

«كسى كه نيازى از نيازهاى دنيوى شخص بيمار ضعيفى را برآورده كند و براى رفع نياز او تلاش كند خداوند هم نياز او را برآورده‌سازد، خدا براى او برائتى از نفاق و برائتى از آتش جهنم را مى‌بخشد، وهفتاد نياز دنيايى او را برآورده مى‌گرداند و همچنان در رحمت الهى‌غوطه‌ور خواهد شد تا اينكه برگردد. و كسى كه براى رفع نياز بيمارى كوشش و تلاش كند چه برآورده گردد و يا نتواند، از گناهان خود مانندروزى كه از مادر متولد شده، پاك خواهد شد. مردى از انصار پرسيد، اى رسول خدا پدر ومادرم به فدايت اگر مريض‌

[١] سوره اسراء، آيه ٨٢.

[٢] وسائل الشيعه، ج ٢، باب ١٥، ابواب احتضار، ص ٦٤٢، حديث ٣.

[٣] همان، باب ١٧، ص ٦٤٣، حديث ١.

[٤] همان، باب ١٨، ص ٦٤٣، حديث ١.