(الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ* أُوْلئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقّاً لَهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌوَرِزْقٌ كَرِيمٌ‌ [٢] (.

«آنها كه نماز را برپا مى‌دارند؛ و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند* مؤمنان حقيقى آنها هستند، براى آنان درجاتى نزدپروردگارشان است، و براى آنها آمرزش وروزى كريمانه‌اى است.»

ايمان آن است كه در دل مؤمن، با «ترس و بيم»، در خرد او، با «يقين»، در عمل او، با «توكّل»، در عبادت او، با «نما» ز، در اقتصاد و معيشت او، با «انفاق»، تجلّى مى‌يابد. اگر ما درمورد صفاتى كه در آغاز سوره انفال ذكر شده، تأمّل و دقّت كنيم، درمى‌يابيم كه اين صفات ما را از ظاهر و مفهوم ايمان، به حقايق آن‌هدايت مى‌كند؛ حقايقى كه در واقعيت زندگى ما تجلّى مى‌يابد و ما را از تاريكى‌هاى خويشتن به سوى نور حق (شناخت‌خداوند، ياد او، آيات و احكام او) رهنمون مى‌سازد. بدين ترتيب ايمان در «توكّل به خدا»، «نماز براى‌خدا» و «انفاق بر بندگان خدا» تجلّى مى‌يابد.

ولى، حقايق ايمان به چه چيز كامل مى‌گردد؟ مگر نه اين است كه با نماز كامل مى‌شود؟ بياييد با هم به سخنان رسول خداصلى الله عليه وآله‌گوش جان بسپاريم.

حضرت مى‌فرمايد:

«من أسبغ وضوءه، وأحسن صلاته، وأدّى زكاته، وكفّ غضبه، وسجن لسانه، واستغفر لذنبه، وأدّى النصيحة لأهل بيت نبيّه، فقد استكمل حقائق‌الإيمان، وأبواب الجنّة مفتّحة له». [٣]

«كسى كه وضوى خود را به طور كامل‌انجام دهد، و نمازش را نيكو برپا دارد، وزكاتش را پرداخت كند، و از خشمش جلوگيرى‌نمايد، و زبانش را به بند كشد، وبراى گناهش، آمرزش بطلبد وبراى اهل‌بيت پيامبر خود، صادق و مخلص باشد، حقايق ايمان را تكميل‌كرده است و دروازه‌هاى بهشت براى‌

[١] اين قسمت، از جلد چهارم كتاب «التشريع الاسلامى» نوشته مؤلّف، برگرفته شده و به خاطر اهمّيت موضوعى آن در اين‌جا درج گرديده است.

[٢] سوره انفال، آيات ٤- ٣.

[٣] بحارالانوار، ج ٧٩، ص ٢١٨، حديث ٣٥.