احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٣٨ - اجتناب از بديها و گناهان

إلى ما احبّ إلّا تحوّلت لهم عمّا يكرهون إلى ما يحبّون، وقل لهم: إنّ رحمتي سبقت غضبي، فلا تقنطوا من رحمتي فإنّه لا يتعاظم عندي ذنب أغفره، وقل لهم: لايتعرّضوا معاندين لسخطي، ولا يستخفّوا بأوليائي فإن لي سطوات عند غضبي، لا يقوم لها شي‌ء من خلقي‌

» [١].

«خداوند، پيامبرى از پيامبرانش را به سوى قومش مبعوث كرد و به او وحى نمود كه به قومت بگو: هيچ جامعه و مردمى نيست كه‌بر اطاعت من باشند و در وسعت وراحت قرار گيرند سپس از آنچه من دوست دارم به آنچه من كراهت دارم برگردند، مگر اينكه برمى‌گردانم‌آنان را از آنچه دوست دارند به‌آنچه ناخوش دارند. و هيچ اهل قريه و خانه‌اى نيست كه بر معصيت من باشند و در تنگى و دشوارى قرار گيرندسپس برگردند از آنچه من ناخوش دارم به آنچه من دوست دارم، مگر اينكه برمى‌گردانم ايشان را از آنچه ناخوش دارند به آنچه دوست دارند، و به آنان بگو: رحمت من بر غضب من پيشى دارد. پس از رحمت من نااميد نشويد، زيرا هيچ گناهى كه من آن را مى‌آمرزم، نزد من بزرگ‌نمى‌نمايد. و به آنان بگو: خود را از روى لجاجت در معرض خشم و غضب من قرار ندهند، و دوستانم را سبك و حقير نشمارند، زيرا براى‌من قهرهايى است در هنگام غضبم كه در برابر آنها هيچ چيزى از خلقم ايستادگى نمى‌تواند.»

١٣- پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«قال اللَّه جلّ جلاله: أيّما عبد أطاعني لم أكله إلى غيري، وأيّما عبد عصاني وكلته إلى نفسه، ثمّ لم ابالِ في أي وادٍ هلك‌

» [٢].

«خداوند متعال فرمود: هر بنده‌اى كه مرا اطاعت كند او را به غير خود وامگذارم، و هر بنده‌اى كه مرا نافرمانى كند او را به خودش‌واگذار مى‌كنم. پس باك ندارم در كدام بيابان به هلاكت مى‌رسد.»

١٤- ابن ابى‌عمير از كسى كه از امام صادق‌عليه السلام شنيده است، روايت مى‌كند كه آن‌حضرت فرمود:

«ما أحبَّ اللَّه من عصاه‌

». ثمّ تمثّل:

[٣] «خدا دوست ندارد كسى را كه او را معصيت مى‌كند.» سپس اين شعر را خواند:

خدا را معصيت مى‌كنى در حاليكه محبّت او را اظهار مى‌دارى.

اين محال است، در كردار عجيب است.