احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٦٥ - احكام اقامت شرعى

بازگشت، از همين محل اوّل اقامت خود عبورمى‌كند، دراين صورت هم در زمان رفتن و هم در مقصد وهنگام بازگشت و عبور از محلّ اوّل اقامت خود، نماز را شكسته بخواند.

ه- امّا اگر از محل اقامت خود اعراض نكرده و تصميم داشته باشد كه به آنجا به عنوان محل اقامت خود بازگردد و سپس از آنجا به‌سفر جديدى برود، بنابر اقوى دراين صورت، بايد در موقع، در رفتن و در مقصد و هنگام بازگشت و در محل اقامت خود- تا زمانى‌كه به سفر جديد نرفته باشد- نماز را تمام بخواند اگرچه احوط جمع بين تمام و شكسته است.

و- اگر تصميم به بازگشتن به محل اقامت خود داشته باشد ولى مردّد باشد كه بعداز بازگشت در آنجا بماند يا نه يا بكلى از مسأله‌اقامت كردن و نكردن غفلت كند، در هر دو حالت بايد تمام بخواند و احوط جمع بين قصر و تمام است.

ز- اگر محل اقامت خود را ترك كند در حاليكه مردّد باشد بين بازگشت و عدم بازگشت و يا بكلّى از اين امر غافل باشد، احتياطآن است كه در موقع رفتن و در مقصد و هنگام بازگشت و در محلّ اقامت خود بين قصر و تمام جمع كند تا اينكه وضعيّت خود را روشن‌كند كه اگر تصميم ماندن گرفت، تمام بخواند و اگر تصميم به سفر جديدى گرفت، شكسته بخواند، اگرچه اقوى اين است كه تمام‌بخواند تا زمانى كه تصميم به سفر نگرفته است.

همه آنچه گفته شد در صورتى است كه در همان روز يا شب بازگردد امّا اگر در نظر داشته باشد كه بيش از اين در خارج از محل‌اقامت خود بماند، احوط جمع بين قصر و تمام در تمام صورتهاى يادشده است.

١٧- اگر قصد كرده باشد كه ده روز در جايى بماند ولى بعد منصرف شود و نظرش را تغيير دهد امّا شك كند كه آيا اين تغيير نيّت‌بعداز تمام خواندن يك نماز چهارركعتى بوده تا بر تمام خواندن باقى بماند يا قبل‌از آن بوده تا وظيفه او قصر باشد؟ بنا بگذارد براينكه عوض شدن تصميم او قبل‌از تمام خواندن نماز بوده پس به وظيفه قصر برگردد و نمازش را شكسته بخواند.

١٨- اگر مسافر تصوّر كند كه دوستان همسفر او ده روز قصد اقامت كرده‌اند و او هم ده روز قصد كند امّا بعداز آنكه يك نمازچهارركعتى را تمام خوانده روشن شود كه آنان چنين قصدى نكرده‌اند، اين‌جا دو صورت دارد:

الف- اگر قصد او مشروط به اقامت دوستانش باشد بگونه‌اى كه قصد او منوط به قصد آنان باشد، دراين صورت، اظهر قصر است‌حتّى اگر او قبلًا قطع داشته باشد به اينكه آنان ده روز مى‌مانند.

ب- امّا گاهى ممكن است داعى و انگيزه او در قصد اقامت، گمانش به اقامت دوستانش باشد، ظاهر اين‌است كه وظيفه او تمام‌خواندن است هر چند با پى‌بردن به‌اشتباهش، قصدش عوض شود.