١- تكفير يا تكتّف آن است كه در هنگام ايستادن در نماز، يكى از دودست را روى ديگرى قرار دهد به همان گونه‌اى كه در ميان‌برخى از پيروان مذاهب اسلامى متداول است. اين حالت، نماز را باطل مى‌كند و احوط اين است كه در ساير حالات نماز هم از اين‌كار پرهيز شود.

٢- دست روى دست گذاشتن در صورتى باطل كننده نماز است كه از روى عمد و بدون ضرورت به منظور خضوع و حفظ ادب دربرابر پروردگار [١] انجام شود امّا اگر به جهت بيمارى يا درد يا ضرورت ديگر، چنين كند، اشكال ندارد.

چهارم- انحراف از قبله:

١- اگر نمازگزار با تمام بدن خود، پشت به قبله كند يا به طور كامل، به طرف راست يا چپ قبله برگردد، از روى عمد باشد ياسهو، نماز او باطل مى‌شود.

٢- امّا اگر انحراف از قبله با تمام بدن به گونه‌اى باشد كه روى انسان بين سمت راست و سمت چپ قبله شود، چنانچه اين انحراف‌از روى عمد باشد و در عرف نمازگزار را از حالت روبه قبله بودن خارج گرداند، نماز باطل مى‌شود.

٣- انحراف ياد شده باطل كننده نماز است حتّى اگر در هنگام قرائت يا ذكر هم نباشد.

آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، احكام عبادات - قم، چاپ: دوم، ١٣٨١.

امّا اگر نمازگزار تنها صورت خود (نه همه بدن) را از قبله برگرداند، پس چنانچه كاملًا صورت خود را به عقب (اگر امكان داشته باشد) برگرداند، از روى عمد باشد يا سهو، نماز او باطل مى‌شود ولى اگر به راست يا چپ برگرداند وروبه قبله بودن بدن حفظ شود، چنانچه اين انحراف اندك و كم باشد به گونه‌اى كه در عرف به روبه قبله بودن او ضرر نرساند، اشكال‌ندارد ولى اگر انحراف صورت خيلى زياد باشد به گونه‌اى كه از حالت روبه قبله بودن (طبق آن معنايى كه قبلًا براى روبه قبله‌كردن ذكر كرديم) خارج شود، اشكال دارد.

پنجم- سخن گفتن عمدى‌

از جمله امورى كه نماز را باطل مى‌كند، اين است كه از روى عمد، كلامى (غير از قرآن و اذكار و جواب سلام واجب) بر زبان آورد. جزئيات اين مسأله به اين شرح است:

[١] در روايات آمده است كه مجوس در برابر پادشاهان خود به عنوان خضوع و حفظ ادب، دست روى دست مى‌گذاشتند و شايد منع از اين عمل در نماز بدين جهت باشد كه اسلام از مامى‌خواهد كه شيوه‌هاى حفظ ادب و خضوع در برابر خداوند را تنها از منابع شريعت بياموزيم و فرابگيريم نه با تقليد و تبعيّت از ديگران.