و اگر روايات تأكيد مى‌كند: تا زمانيكه انسان مواظب اوقات نمازهاى پنجگانه است، شيطان از او وحشت دارد و مى‌ترسد، پس‌چرا ما نمازهاى خود را ضايع كنيم؟ و چرا مقيّد به اوقات نماز نباشيم؟ و چرا آن دربى را كه شيطان از آن وارد مى‌شود وسبك‌شمارنده نماز را به گناهان بزرگ مى‌كشاند، بر روى شيطان نبنديم؟

و اگر محبوب‌ترين اعمال در نزد خداوند، بجا آوردن نماز در وقتش باشد و اين عمل بر نيكى به‌والدين و جهاد در راه خدا هم مقدّم‌باشد، پس چرا ما با بجا آوردن نماز در وقتش، خود را محبوب خداوند نگردانيم و از خشم او خود را دور نگه نداريم؟

اگر ما انتظار داريم كه در روز قيامت پيامبر خداصلى الله عليه وآله ما را شفاعت نمايد، راهى جز محافظت بر نماز و بجاآوردن آن در وقتش‌نداريم. بنابراين بايد به امور ذيل توجّه كنيم:

١- براى مؤمن شايسته نيست كه درباره نماز سهل انگارى كند يا آن را سبك بشمارد بلكه بايد در حدّامكان نماز خود را در اوّل‌وقت آن بجا آورد و هيچ كار غير ضرورى را بر نماز مقدّم نشمارد.

٢- همچنين جايز نيست نماز از وقت مقرّر آن به تأخير انداخته شود مخصوصاً نماز صبح كه بايد انسان به هر وسيله ممكن سعى‌كند براى اداى نماز صبح، قبل از طلوع خورشيد، از خواب بيدار شود.

٣- كسى كه مى‌داند بيدار ماندن در شب، سبب مى‌شود كه براى نماز صبح از خواب، بيدار نشود، بايد شب زودتر بخوابد به‌گونه‌اى كه براى نماز از خواب بيدار شود.

٤- كسى كه دچار خواب سنگين است، به گونه‌اى كه به اختيار خود براى نماز بيدار نمى‌شود، شايسته است كه تدبيرى براى بيدارشدن خود بسنجد، مانند اينكه از كسى ديگر بخواهد كه او را از خواب بيدار كند، يا از ساعت شماطه‌دار استفاده نمايد، و يا راه‌مشابه ديگر.

اوقات نمازهاى يوميّه‌

هر نمازى از نمازهاى يوميّه سه وقت دارد:

١- وقت خاص: وقتى است كه مخصوص يك نماز معيّن است و انجام دادن نماز همتاى آن در آن وقت، جايز نيست (مانندبجا آوردن نماز عصر در وقت خاصّ نماز ظهر) اگرچه در همين وقت خاص، بجا آوردن نمازهاى مستحبّ يا واجب ديگر مانندنمازهاى قضا و نافله، اشكال ندارد.

٢- وقت مشترك: وقتى است كه بجا آوردن دو نماز همتا (مانند ظهر وعصر يا مغرب‌