احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٠٨ - تزكيه نفس

و همچنين فرموده است:

«به خاطر بياوريد زمانى را كه آن (شايعه) را از زبان يكديگر مى‌گرفتيد، و با دهان خود سخنى مى‌گفتيد كه به آن يقين‌نداشتيد؛ و آن را كوچك مى‌پنداشتيد در حاليكه نزد خدا بزرگ است.» سپس خداوند آنها را به بندگى و اطاعت خود فراخوانده وفرموده است: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ركوع كنيد و سجده نمائيد و پروردگار خود را بپرستيد وكار خير انجام دهيد شايد رستگارشويد.»

پس اين فريضه‌اى فراگير و واجب بر اعضاى بدن است. خداوند فرموده است: «همانا كه سجده‌گاهها از آن خداست پس با خدااحدى را نخوانيد.» مقصود خداوند از سجده‌گاهها، صورت، دو دست، دو زانو و انگشتهاى ابهام است. وخداوند فرمود: «شما اگر گناهان‌تان را مخفى مى‌كرديدبه خاطر اين بود كه از شهادت گوش وچشم و پوستهاى‌تان بيم داشتيد، بلكه گمان مى‌كرديد كه خداوند بسيارى از اعمال را كه انجام مى‌دهيدنمى‌داند.» و مقصود خداوند از پوستها، فرجها مى‌باشد ...»

تزكيه نفس‌

همانسان كه كنترل اعضاى ظاهرى، بر تو واجب است، سركوب نفس سركش، و كنترل تمايلات نفسانى نيز واجب است، بدينسان بايد نفس خود را تأديب، تزكيه و تطهير نمائى، زيرا نفس شايسته‌ترين چيز است اگر براى اصلاح آن تلاش كنى، وخطرناكترين چيز است اگر فراموشش نمائى و يا از آن غافل بمانى.

خداوند سبحان مى‌فرمايد:

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى* فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى‌ [١].

«و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوا باز دارد* قطعاً بهشت جايگاه اوست.»

و باز مى‌فرمايد:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا* فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا* قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا* وَقَدْ خَابَ مَن‌دَسَّاهَا [٢].

«قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را آفريده و منظّم ساخته* پس فجور و تقوا را به او الهام كرده است* كه هركس نفس خود را پاك‌و تزكيه كرده، رستگار شده* وآن كس كه نفس خويش را به گناه آلوده ساخته، نوميد و محروم گشته است.»

و در احاديث نيز آمده است:

١- امام صادق‌عليه السلام فرمود: