با زنان در شبهاى ماه رمضان حرام بوده و چون شدّت شهوت بعضى از مردم‌باعث مى‌شد كه در شب روزه‌دارى با همسران خود آميزش كنند، خداوند براى بندگان خود اين موضوع را تخفيف داده ونزديكى باهمسران را در شب ماه رمضان حلال نمود.

هدف از آميزش با همسران به وجود آوردن نسل انسان است بنابر آنچه خداوند مقدّر كرده است، چه پسر باشد يا دختر.

منظور از رشته سفيدى كه هنگام طلوع فجر، افق را دربرمى‌گيرد، بيان حدّ اوّل روزه بوده، وحدّ دوّم آن بنابر نظر بعضى از مفسّران‌هنگامى است كه خورشيد غروب كند و سرخى آن برطرف شود، امّا بنا به نظر بعضى از مفسّران ديگر هنگام شب، موقع غروب‌خورشيد است.

و همچنين قرآن از مباشرت با زنان در هنگام اعتكاف در مساجد نهى نموده است، و هر يك از اين احكام بعنوان مرزهاى الهى‌شناخته شده است كه نبايد به آنها نزديك گرديد، و بيان مرزهاى الهى براى آن است كه راه و روش تقوا مشخّص شود.

حديث شريف:

١- از حضرت امام صادق‌عليه السلام روايت شده است كه فرمود:

«براى هر چيز زكاتى و زكات بدنها روزه گرفتن است.» [١]

٢- حضرت امام صادق‌عليه السلام روايت كرده است از پدرش، از جدّش رسول خداصلى الله عليه وآله كه فرمود:

«هركه ماه رمضان را روزه بگيرد و شهوت و زبانش را حفظ كند و از آزار مردم خوددارى نمايد، خداوند گناهانش رامى‌آمرزد، آنچه در گذشته و آينده خواهد بود، و او را از آتش دوزخ نجات داده و در قرارگاه (بهشت و نعمت) جاى مى‌دهدونيز شفاعت او را درباره گناه‌كاران اهل توحيد اگرچه به اندازه ريگ بيابان هم باشند قبول مى‌نمايد.» [٢]

٣- و نيز از امام رضاعليه السلام روايت شده است كه فرمود:

«همانا مردم به روزه گرفتن دستور داده شده‌اند تا درد گرسنگى و تشنگى را بشناسند و به فقر آخرت آشنا گردند، و براى اينكه‌روزه‌دار فروتن باشد و خود را در برابر خداوند خوار و نادار بداند و از سوى خداوند مستحقّ پاداش و اجر و با معرفت باشد، و بر آنچه‌از گرسنگى و تشنگى احساس مى‌كند شكيبا باشد تا سزاوار ثواب گردد و علاوه بر آن خود را از شهوتها بازدارد.

و اين امر براى او در دنيا پند دهنده بوده و او را بر انجام وظايفش وادار نموده وراهنماى او

[١] وسائل الشيعه، ج ٤، باب ١، ابواب وجوب الصوم ونيّته، ص ٣، ح ٢.

[٢] همان، باب ١، ابواب احكام شهر رمضان، ص ١٧٤، حديث ٨.