احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٥٧ - پارسايى در دنيا
دشمنان حق مىطلبند.
گفتم: فدايت شوم! از چه چيز؟ فرمود: «از رغبت در دنيا.»
و فرمود: آيا كسى نيست كه صبر كند و با كرامت باشد؟ آرى! دنيا روزهاى اندكى است. آرى! حرام است بر شما كه مزّه ايمان را بچشيدمگر اينكه در دنيا پارسايى پيشه سازيد.
راوى مىگويد: از امام صادقعليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
وقتى مؤمن خود را از تعلّقات دنيا برهاند، تعالى مىيابد و شيرينى محبّت خداوند را مىچشدو به غير او، خود را مشغول نمىگرداند.
مىگويد: شنيدم مىفرمود:
وقتى دل صفا يابد، زمين براى او تنگ مىشود تا اينكه به بالا رود.»
٦- سفيان بن عيينه مىگويد: از امام صادقعليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«كلّ قلب فيه شكّ أو شرك فهو ساقط، وإنّما أرادوا بالزهد في الدنيا لتفرغ قلوبهم للآخرة
» [١].
«هر قلبى كه در آن شك يا شركى وجود داشته باشد، ساقط و فروافتاده است. به يقين پارسايان تنها به اين جهت پارسايى راخواستند كه قلبهاىشان براى آخرت، فارغ شود.»
٧- امام باقرعليه السلام فرمود:
«إنّ علي بن الحسينعليه السلام قال: ألا وكونوا من الزاهدين في الدنيا الراغبين في الآخرة، ألا إنّ الزاهدين في الدنيا قد اتّخذوا الأرض بساطاً والتراب فراشاًوالماء طيباً وقرضوا من الدنيا تقريضاً
» [٢].
«على بن الحسينعليه السلام فرمود: از پارسايان در دنيا و رغبت كنندگان به آخرت باشيد. پارسايان در دنيا، زمين را گليم خود، و خاكرا فرش، و آب را براى خود عطر قرار دادند، و از دنيا به طور كلّى بريدند و خود را از علايق آن رهانيدند.»
٨- عمرو بن سعيد بن هلال مىگويد: به امام صادقعليه السلام عرض كردم كه: من هر چند سال يكبار شما را ملاقات مىكنم، پس به منچيزى سفارش كن كه به آن عمل كنم؟ فرمود:
«اوصيك بتقوى اللَّه، والورع والاجتهاد، وإيّاك أن تطمح إلى من فوقك، وكفى بما قال اللَّه عزّ وجلّ لرسول اللَّهصلى الله عليه وآله
: وَلَا تَمُدَّنَعَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجاً مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا [٣]، وقال: وَلَا تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَأَوْلَادُهُمْ [٤]، فإن خفت ذلك فاذكر عيش رسول اللَّهصلى الله عليه وآله،
فإنّما كان قوته منالشعير، وحلواه من التمر، ووقوده من السعف إذا وجده، وإذا اصبت بمصيبة في نفسك أو مالك أو ولدك
[١] وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٦٢، ص ٣١٢، حديث ٧.
[٢] همان، حديث ٩.
[٣] سوره طه، آيه ١٣١.
[٤] سوره توبه، آيه ٨٥.