همانطور كه لازم است از ابتداى سفر قصد داشته باشد، لازم است كه اين قصد همچنان در طول سفر استمرار داشته باشد. پس اگرپيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد يا مردّد شود، بايد نماز را تمام بخواند زيرا عدول از قصد، اخلال به سفر قصرمحسوب مى‌شود.

جزئيات اين مسأله به شرح ذيل است:

١- منظور از استمرار قصد، استمرار قصد سفر و پيمودن مسافت به طور كلّى است، و نه استمرار نيّت مقصد واحد. بنابراين اگركسى- مثلًا- به قصد مدينه منوّره مسافرت كند و در ميان راه، مسير خود را به سوى مكّه مكرّمه تغيير دهد ضررى به استمرار قصد اوندارد.

و همچنين اگر به قصد سفر و پيمودن مسافت معتبر و بدون مقصد معيّنى خارج شود، بلكه تعيين مقصد را به رسيدن به دو راهى‌موكول سازد، اشكال ندارد.

٢- اگر بعداز پيمودن چهار فرسخ، از ادامه سفر منصرف شود ولى تصميم بگيرد كه در آنجا بماند و برنگردد، يا بين ماندن وبازگشتن مردّد باشد و يا بخواهد بعداز ده روز اقامت در آنجا برگردد، در همه اين فرضها بايد نماز خود را تمام بخواند.

٣- امّا اگر بعداز چهار فرسخ، از ادامه سفر منصرف شود ولى بدون نيّت اقامت ده روز عزم بازگشت داشته باشد، نماز خود راشكسته بخواند چه اينكه بخواهد در همان روز برگردد يا بعداز چند روز (كمتر از ده روز).

٤- اگر به عزم پيمودن مسافت شرعى به سفر رود و سپس در بين راه درباره ادامه سفر ترديد پيدا كند ولى بسيار زود بازهم تصميم‌به ادامه سفر بگيرد بدون اينكه در آن حالت ترديد، چيزى از راه را پيموده باشد، چنانچه با قيمانده راه هر چند با محاسبه بازگشت، هشت فرسخ باشد، بر شكسته خواندن خود باقى بماند، وهمچنين است اگر باقيمانده راه به اضافه راهى كه قبل‌از ترديد پيموده است، باهم هشت فرسخ شود. اگرچه احتياط مستحب دراين صورت، جمع بين شكسته وتمام است.

٥- امّا اگر در بين راه در ادامه سفر ترديد پيدا كند و در همان حالت ترديد مقدارى از راه را بپيمايد و سپس تصميم به ادامه سفربگيرد، چنانچه با قيمانده راه به اضافه راه بازگشت هشت فرسخ مى‌شود، شكسته بخواند و گرنه احتياط در جمع بين شكسته و تمام‌است.

٦- اگر پنج فرسخ برود و ترديد پيدا كند، بعد يك فرسخ ديگر راه برود و سپس قصد مسافت كند و سه فرسخ ديگر راه برود، بنابراقوى بايد شكسته بخواند واحتياط مستحب جمع بين قصر وتمام است.

٧- اگر در مسير راه و قبل‌از انصراف از پيمودن مسافت شرعى، شكسته بخواند، بعداز