اوّلين گام در وابستگى به خط جهاد و مبارزه، دورى جستن از تأثيرات محيط خانوادگى است. كسى كه علاقه و محبّتش به پدر، مادر، فرزندان، برادران و همسرش، مهمتر و بيشتر از محبّت به خدا و پيوستن به دين او و ايمان به پيامبر و جهاد در راه خدا باشد، بايد در انتظار اين باشد كه خداوند كيفرش را براى او برساند.

از همين روست كه خداوند بعداز آنكه مؤمن را از تسليم شدن در برابر خانواده منع مى‌كند، به‌پيروى از راه كسانيكه به سوى خدابرگشته‌اند، دستور مى‌دهد و مى‌فرمايد:

وَإِن جَاهَدَاكَ عَلَى أَن تُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفاً وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ‌أَنَابَ إِلَيَّ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ‌ [١].

«و هرگاه آن دو تلاش كنند كه تو چيزى را همتاى من قرار دهى كه از آن آگاهى ندارى، از ايشان اطاعت نكن، ولى با آن دو، در دنيابه طرز شايسته‌اى رفتار كن، واز راه كسانى پيروى كن كه توبه‌كنان به سوى من آمده‌اند، پس بازگشت همه شما به سوى من است و من شما رااز آنچه عمل مى‌كرديد آگاه مى‌كنم.»

كسانيكه به سوى خدا بازگشته‌اند، كسانى هستند كه آنان، جامعه وخانواده‌هاى‌شان از ايمان دور بودند ولى بعد به بهشت ايمان‌بازگشتند، و پيروى از راه آنان به معناى پذيرفتن روش آنان است كه با روشهاى جامعه جاهلى مغايرت دارد. روش آنان برائت جستن‌از طاغوت و طرفداران او، و برائت جستن از فرهنگ و نظامهاى طاغوتى، وبرگزيدن شيوه رويارويى و مقابله با طاغوت به جاى‌تسليم در برابر اوست.

اين وابستگى، مجاهد را به طور كلّى از محيط خانوادگى او جدا نمى‌كند (مگر در شرايط رويارويى سخت)؛ بلكه‌وابستگى خود را به خط جهاد، اصل و اساس روابط خود قرار مى‌دهد وبراساس آن فرهنگ خود را باز مى‌يابد و تصميمات لازمه رااتّخاذ مى‌كند، امّا در خانواده خود همچنان به عنوان يك عضو مفيد باقى مى‌ماند، به آنان نيكى مى‌كند، در امور زندگى با آنان‌همكارى مى‌نمايد مشروط به اينكه با شيوه جهادى او تضاد و تعارض نداشته باشد. بلكه او سعى مى‌كند خانواده را نيز به سوى خطجهاد سوق دهد، و هرگز نااميد نمى‌شود، زيرا اميدوار است خداوند آنان را به راه درست هدايت كند.

شايسته است دراين جا حديث شريف منقول از امام صادق‌عليه السلام را با گوش جان بشنويم وبخوانيم، حضرت صادق‌عليه السلام فرمود:

[١] سوره لقمان، آيه ١٥.