احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣٦ - اول - طهارت

پوشاندن با ماليدن گِل كفايت نمى‌كند مگر در حالات استثنائى. در شرايط عادى‌بهتر اين است كه بدن با لباسهاى متعارف ومعمولى پوشانده شود.

١٠- كسى كه پوشش شرعى واجد شرايط آتى را ندارد، واجب است كه هر چند با خريدن يا اجاره حتّى به بيشتر از قيمت معمولى‌بازار، آن را تهيه كند مگر در صورتيكه اجحاف به حال او يا ضرر به مال او حساب شود. همچنين، قبول هبه، يا عاريه گرفتن، اگردر آن حرجى نباشد، بر او واجب است، بلكه مى‌توان گفت: درخواست هبه و عاريه واجب است اگر مشقّت و حَرَج نداشته باشد.

١١- كسى كه پوشش شرعى ندارد ولى احتمال مى‌دهد كه تا قبل از پايان وقت بدست آورد، از باب احتياط و بلكه بنابر اقوا واجب‌است كه نماز را از اوّل وقت به تأخير اندازد تا لباس پيدا شود و اگر هم پيدا نشد به حسب وظيفه شرعى خود در آخر وقت نماز را بجاآورد.

٢- شرايط لباس نمازگزار

علاوه بر چگونگى پوشش واجب در نماز كه جزئيات آن ذكر گرديد، لباس نمازگزار، شش شرط دارد:

١- طاهر باشد.

٢- مباح باشد.

٣- از اجزاء مردار نباشد.

٤- از اجزاء حيوان حرام گوشت نباشد.

٥ و ٦- لباس نمازگزار مرد، از طلا و ابريشم نباشد.

جزئيات اين شرايط را در سطور ذيل بيان مى‌كنيم:

اوّل- طهارت‌

١- شرط اوّل لباس نمازگزار اين است كه همه لباسهاى او، و همچنين بدن او، در حال نماز طاهر باشد، و اگر عمداً با لباس يا بدن‌نجس نماز بخواند، نماز او باطل است.

٢- قطعه‌هاى كوچك لباس كه به تنهايى نمى‌تواند مقدار واجب از بدن مرد را بپوشاند، مانند جوراب و كلاه، از اين شرط استثناشده است كه سخن درباره آنها مى‌آيد.

٣- حكم كسى كه نجاست چيزى از نجاسات را نمى‌داند يا شرط بودن طهارت را در نماز نمى‌داند، مانند حكم عامد است، يعنى‌نماز او باطل است.