احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٦٣ - زشتى بدزبانى، سفاهت و ستم

«إنّ من شرّ عباد اللَّه من تُكْرَه مجالسته لفحشه‌

» [١].

«بدترين بندگان خدا كسى است كه به خاطر بدزبانى و ناسزاگويى او، همنشينى با او ناپسند دانسته مى‌شود.»

٨- پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«شرّ الناس يوم القيامة الذين يُكْرَمُونَ اتّقاء شرّهم»

[٢].

«در روز قيامت بدترين مردم كسانى هستند كه به خاطر فرار و دورى از شرارت‌شان، مورد احترام ديگران قرار مى‌گيرند.»

٩- ابوبصير مى‌گويد: امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«من علامات شرك الشيطان الذي لا يشكّ فيه، أن يكون فحّاشاً لا يبالي ما قال ولا ما قيل فيه‌

» [٣].

«از نشانه‌هاى غير قابل ترديد مشاركت شيطان در اخلاق كسى اين است كه ناسزا گو و دشنام دهنده باشد، نه از آنچه خود گفته باكى‌داشته باشد و نه از آنچه درباره او گفته مى‌شود.»

١٠- امام باقرعليه السلام مى‌گويد كه پيامبر گرامى‌صلى الله عليه وآله به عائشه فرمود:

«يا عائشة، إنّ الفحش لو كان مثالًا لكان مثال سوء

» [٤].

«اى عائشه! اگر فحش و دشنام، تمثالى بود، قطعاً تمثال بدى مى‌بود.»

١١- سماعه مى‌گويد: وارد بر امام صادق‌عليه السلام شدم. امام سخن را آغاز نمود و به من گفت:

«يا سماعة، ما هذا الذي كان بينك وبين جمّالك؟ إيّاك أن تكون فحّاشاً أو سخّاباً أو لعّاناً. فقلت: واللَّه لقد كان ذلك انّه ظلمني، فقال: إن كان ظلمك لقدأربيت عليه، إنّ هذا ليس من فعالي ولا آمر به شيعتي، استغفر ربّك ولا تعد. قلت: استغفر اللَّه ولا أعود

» [٥].

«اى سماعه! اين چه رفتارى بود بين تو و شتربانت؟ بپرهيز از اينكه دشنام دهنده، عربده كش ونفرين‌گر باشى.» گفتم: اين‌به‌خاطر ظلمى بود كه او بر من كرده بود. فرمود: «اگر او ظلم كرده بود تو هم كه با او برابر آمدى. اين روش از كردار من نيست وشيعيانم را هم بر آن فرمان نمى‌دهم. از خدايت آمرزش بخواه و ديگر تكرار نكن.» گفتم: از خدا آمرزش مى‌طلبم و ديگر آن كار راتكرار نمى‌كنم.

١٢- امام صادق‌عليه السلام فرمود:

«إنّ النبيّ‌صلى الله عليه وآله قال في وصيّته لعليّ‌عليه السلام: يا عليّ، أفضل الجهاد من أصبح لا يهمّ بظلم أحد. يا عليّ،