احكام عبادات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٠ - ١ - آداب طهارت و آرايش

فصل پنجم- پاكيزگى و آرايش‌

١- آداب طهارت و آرايش‌

قرآن كريم:

١- (يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ ... [١].

«اى فرزندان آدم! زينت خود را به هنگام رفتن به مسجد، با خود برداريد ...»

٢- (... إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ‌ [٢].

«... خداوند توبه كنندگان را دوست دارد و پاكى جويان را (نيز) دوست‌دارد.»

٣- (قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ ... [٣].

«بگو چه كسى زينت‌هاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده، حرام كرده‌است؟ ...»

از آيات قرآن كريم چنين الهام مى‌گيريم كه پاكيزگى وآرايش، از ارزشهاى وحى است كه‌شخص مؤمن به آن، اهتمام مى‌ورزد. مؤمن همان سان كه به طهارت روح وزبان وعملش‌مى‌پردازد، پاكيزگى بدن، جامه، خانه وشهر خود را نيز پاس مى‌دارد. مؤمن، پاكيزه، زيبا، جذاب ودلپسند است. او با آرايش كردن مو وريش وجامه خود، زيبايى را دوست مى‌دارد. موهاى اضافى را از خود مى‌زدايد، بدنش را با كرمهاى پاك وخوشبو، معطر مى‌گرداند وهمچنين به خضاب ورنگ كردن مو- در صورت نياز- اهتمام مى‌ورزد وبدين سان پاكيزگى وآرايش ازهر درى وارد زندگى مؤمن مى‌شود.

در روايات اسلامى به تفصيل درباره پاكيزگى وآرايش سخن گفته شده وما هم موفق شديم‌كه يك فصل را براى آن اختصاص بدهيم ولى از آنجا كه احكام آرايش وبسيارى از احكام‌پاكيزگى، از آداب وسنن شمرده مى‌شوند، ما در اين جا به نقل متن برخى از روايات، بدون‌شرح و تفصيل، اكتفا كرده‌ايم، زيرا متن روايات، مؤثرتر، رساتر واز نظر بيان فصيح‌ترمى‌باشد.