خداوند مى‌فرمايد وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُواالنِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ إِنَ‌اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ‌ [١].

«و از تو درباره حيض سؤال مى‌كنند. بگو: چيز زيان‌بار و آلوده‌اى است، از اين رو درحالت قاعدگى، از زنان كناره‌گيرى كنيد و با آنها نزديكى ننمائيد تا پاك شوند وهنگامى كه پاك‌شدند، از طريقى كه خدا به شما فرمان داده، با آنها آميزش كنيد. خداوند توبه كنندگان را دوست دارد وپاكان را (نيز) دوست دارد.»

دراين آيه كريمه حقايق زيادى درباره عادت ماهيانه زن ذكر شده است:

الف- از (وَيَسْأَلُونَكَ) استفاده مى‌شود كه قاعدگى يك‌مسأله اجتماعى بوده است كه مردم درباره آن از پيامبر اكرم‌صلى الله عليه وآله سؤال مى‌كردند.

ب- واژه (الْمَحِيضِ) به معناى حالت قاعدگى يا زمان آن‌مى‌باشد، و گويا سؤال مردم از خود حيض نبوده بلكه از حالت حيض براى زن بوده و جواب هم‌مطابق سؤال ذكر شده است.

ج- واژه‌ (أَذىً) به معناى عارضه‌اى است كه متناسب طبع‌انسان و خوشايند او نيست. [٢] به نظر مى‌رسد كه (أَذىً) چيزى كمتر از «ضرر» است و مخالف آن راحتى است و در آيه‌به معناى يك حالت غير طبيعى در زن مى‌باشد.

د- امر به اعتزال و كناره‌گيرى از زنان‌ (فَاعْتَزِلُوا) درحالت حيض يا در زمان آن، يك امرو دستور عامّ است و نشان مى‌دهد كه هر نوع نزديك شدن به زنان و به هر صورت ناپسند است‌ولى جمله بعدى قرآن، نزديكى حرام را به آميزش جنسى اختصاص داده است و اين بدان معنى‌است كه حكم (كناره‌گيرى مطلق) نوعى از حكم تنزيهى يا آن چيزى است كه آن راكراهت مى‌ناميم.

ه- اينكه در آيه: (فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ) آمده، نه «فيه»، يعنى اسم «محيض» تكرار شده و به جاى آن ضمير نيامده‌است، شايد اين نكته را برساند كه دورى كردن از زنان مخصوص حالت جريان خون نيست‌بلكه ساير ايام حيض وروزهايى را كه در حكم حيض است‌

[١] سوره بقره، آيه ٢٢٢.

[٢] الميزان، ج ٢، ص ٢٠٧.