٤- اگر آب نجس و تغيير يافته به وسيله خون مثلًا، در بركه‌اى از آب ريخته شود و يكى ازاوصاف آب بركه بر اثر آن تغيير يابد، آب بركه نيز نجس مى‌شود، و همچنين هر آبى كه به‌وسيله برخورد با عين نجاست، نجس شده و تغيير يافته، اگر به آب كثير برسد و يكى ازاوصاف آن را طبق اوصاف عين نجاست تغيير دهد، آن را نجس مى‌گرداند.

٥- آب رنگى‌اى كه نجس شده، اگر به آب كثير برسد ولى رنگ آب كثير را به غير رنگ‌نجاست تغيير دهد، آن را نجس نمى‌گرداند مگر اينكه تغيير به قدرى باشد كه آب كثير از آب‌مطلق بودن خارج شود.

٦- اگر در آب كثيرى، به طور مثال، خون و مقدارى جوهر قرمز ريخته شود و رنگ آب‌به وسيله خون و جوهر عوض شود، چنانچه مقدار خون به تنهايى براى تغيير دادن رنگ آب‌كافى باشد، آب نجس مى‌شود و گرنه پاك است.

٧- اگر بركه آب، بوى گنديده داشته باشد و مردارى نيز در آن بيفتد و مدّتى در آن بماندبه گونه‌اى كه اگر آب بركه، بو نمى‌داد، دراين مدّت، لاشه بوى آن را تغيير مى‌داد، دراين‌صورت آب بركه نجس محسوب مى‌شود، زيرا ظاهر روايات، بر شرط دانستن تغيير حقيقى وواقعى دلالت دارد، و ظهور و بروز تغيير، شرط نيست.

٨- اگر مردار در آب كثير بيفتد ولى سرماى شديد يا شور بودن آب يا هر پديده ديگر، مانع‌از تأثير مردار در اوصاف آب شود به گونه‌اى كه اگر اين پديده مانع نمى‌شد، وجود مردار، آب‌را تغيير مى‌داد، دراين صورت، حكم بر طهارت آب مى‌شود زيرا تغيير، حاصل نشده است.

٩- اگر ويژگيهاى خاص عين نجس، از آن سلب شود، مثلًا خصوصيات خون از آن گرفته‌شود، يا مردار به گونه‌اى ضدعفونى شود كه ديگر در آب تأثير نگذارد، دراين صورت ظاهر اين‌است كه آب كثير در صورت برخورد با اين نوع نجس، نجس نمى‌شود زيرا تغيير واقعى حاصل‌نشده است‌با اينكه اگر مانع نمى‌بود، تغيير حاصل مى‌شد ولى احتياط اين است كه از آن اجتناب شود.

١٠- اگر تغيير از جهت برطرف شدن رنگ اصلى آب، يا از بين رفتن مزّه طبيعى آن حاصل‌شودبازهم آب نجس مى‌شود، مثل اينكه آب، شور باشد و به جهت برخورد با خون، شورى آن ازبين برود و مانند آبهاى عادى بدون طعم شود زيرا حكمت نجس شدن در هنگام تغيير يافتن، غلبه نجس بر پاكى آب است و روايات نيز اين مورد را شامل مى‌شود، آيا مگر اين، نوعى ازتغيير مزّه وبو نيست؟

١١- تغيير در صفات ديگر آب، غيراز رنگ، بو و مزّه، مانند تغيير در سبكى وسنگينى‌