توجّه شود و از پى ويران گردد، دراين صورت است كه آتش هيچ كارى‌نمى‌تواند انجام دهد. همچنين است اگر دست ظالم اوّل گرفته شود و از ستم او جلوگيرى به عمل آيد، زمامدار ظالم ديگرى پديدنخواهد آمد تا مردم در اطاعت او درآيند. چنانكه آتش اگر در خانه اوّل، هيزم و چوبى در دسترس نباشد، هيچ چيزى را نمى‌تواندبسوزاند.

به حق، به شما مى‌گويم: كسى كه مى‌بيند مار قصد برادرش را كرده تا او را بگزد پس خبر وهشدارش ندهد تا اينكه مار او رابكُشد، پس ايمن نباشد از اينكه در خون او شريك باشد، وهمچنين اگر مى‌بيند كه برادر او گناه واشتباهى را انجام مى‌دهد و او را ازعواقبش بر حذر ندارد پس ايمن نباشد از اينكه در گناه او شريك باشد.

كسى كه مى‌تواند، جلو ظلم را بگيرد ولى اين كار را نكند، مانند فاعل آن است. ظالم چگونه بترسد در حاليكه او در ميان شما درامنيّت است، نه نهى مى‌شود، نه دگرگون مى‌شود و نه دستانش گرفته مى‌شود. ظالمان چگونه كوتاه مى‌آيند؟ و چرا مغرور نشوند؟ هريك از شما به اين اكتفا مى‌كند كه بگويد: من ظلم نمى‌كنم و هركه بخواهد ظلم كند و لذا ظلم را ببيند وجلوگيرى نكند. اگر امرچنين باشد كه مى‌گوئيد، شما با ظالمانى كه اعمال آنها را انجام نداده‌ايد نبايد مؤاخذه شويد در هنگاميكه لغزش وعذابى در دنيا به آنهانازل شود (در حاليكه در عذاب دنيوى آنها شما هم شريك هستيد و به آتش آنها مى‌سوزيد).»

٤- ابوسعيد خدرى مى‌گويد: پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود:

«لا يحقرنّ أحدكم نفسه إذا رأى أمراً للَّه عزّ وجلّ فيه حقّ إلّا أن يقول فيه، لئلا يقفه اللَّه عزّ وجلّ يوم القيامة فيقول له: ما منعك إذ رأيت كذا وكذا أن‌تقول فيه؟ فيقول: رب خفت، فيقول اللَّه عزّ وجلّ: أنا كنت أحقّ أن تخاف‌

» [١].

«وقتى كه يكى از شما چيزى را مى‌بيند كه براى خداوند در آن حقى است، خود را كوچك نشمارد مگر اينكه درباره آن حق چيزى‌بگويد تا خدا او را در روز قيامت متوقّف نسازد و به او بگويد: وقتى چنين و چنين را ديدى چه مانع شد كه درباره آن حرفى بزنى؟ در جواب‌مى‌گويد: پروردگارا! من ترسيدم و لذا نتوانستم چيزى بگويم. خداوند مى‌فرمايد: من سزاوارتر بودم كه از من بترسى.»

٥- حضرت على‌عليه السلام درباره اين قول خداوند: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ‌اللَّهِ‌ ... [٢] يعنى: «از مردم كسى است كه جان خود را براى كسب رضاى خدا معامله مى‌كند.» فرمود:

[١] مستدرك الوسائل، ج ١٢، كتاب الامر بالمعروف والنهى عن المنكر، باب ١، ابواب الامر والنهى، حديث ٢٥.

[٢] سوره بقره، آيه ٢٠٧.