الف- گفته‌اند: نبايد خود وضو بذاته حرام باشد، مانند استفاده از آب غصبى يا مكان‌غصبى‌يا ظرف غصبى يا اينكه آب وضو در مكان غصبى ريخته شود. معيار اين شرط اين است كه دراعمال وضو، به هيچ صورت، از غصب استفاده نشود.

بنابراين وضو گرفتن در زمين يا منزل يا محلّى را كه رضايت صاحبش را نمى‌داند باطل‌دانسته‌اند. ولى وضو گرفتن را در زمينهاى وسيعى كه سيره وعرف متدينين اجازه گرفتن را دررابطه با اينگونه تصرفات كوچك لازم نمى‌بيند، اجازه داده‌اند وهمچنين وضو گرفتن ازرودخانه‌هاى بزرگى كه در مورد آنها سيره بر عدم لزوم اجازه، جريان دارد، جايز وصحيح‌است.

و نيز فقها گفته‌اند: وضو گرفتن در حال غصب، در صورتى باطل است كه وضو گيرنده بداندكه غصبى است وبداند كه غصب حرام است، اما اگر جاهل به غصب باشد ويا غصبى بودن آن رافراموش كرده باشد وضويش باطل نيست. همچنين اگر حرمت غصب را فراموش كرده باشد ويابه اين حكم، بدون كوتاهى وتقصير ويا حتى با كوتاهى، جاهل باشد وضويش صحيح است. البته در صورت جهل بر اثر كوتاهى وتقصير احتياط در اعاده است.

ب- فقها وضو گرفتن در ظروف طلا و نقره را مانند غصب دانسته‌اند، زيرا استفاده از اين‌ظروف حرام است، اما مشروط بر اينكه خود وضو گرفتن، استفاده از اين ظروف شمرده شود.

ج- گفته‌اند: بر وضو گيرنده واجب است كه شستن ومسح را به طور مستقيم، خودش‌انجام بدهد، اما اگر شخص ديگر، دست يا صورت او را بشويد، اين مخالف دستور خداوند درمورد شستن ومسح بوده وواجب است كه اعاده كند. ولى اگر در آماده كردن آب يا ريختن آن دردستش، از ديگرى استفاده كند، اشكال ندارد، ولى از نظر شرعى مكروه است.

ونيز گفته‌اند: در موقع ضرورت جايز است كه ديگرى، دست وصورت او را بشويد امإ؛ پپظظاحتياط اين است كه به قدر توان، مسح را به طور مستقيم خود او انجام دهد اگرچه اقوى عدم‌وجوب است.

آداب وضو

الف- مستحبّات وضو:

١- مستحب است براى وضوى خود يك مُد آب، نه كم ونه زياد، تهيه كند. يك مدّمساوى (٧٥٠) گرم است، زيرا اضافه برآن، موجب اسراف و زياده‌روى در دين‌مى‌شود وكمتر از آن هم با اكمال وضو منافات دارد.

٢- مسواك زدن در هر وضو مستحب است وشايسته است پيش از مضمضه كردن انجام‌شود،