و به صراط راست، رهنمايى مى‌نمايد وهمچنين كتابى است كه داراى دليلهاى روشن براى توضيح برخى از حقايق كه مردم به آنها نياز دارند، علاوه بر آن ميزانى است براى‌تشخيص حقّ از باطل (فرقان).

زمانى كه مؤمن در ماه رمضان روزه مى‌گيرد، در حقيقت آمادگى پيدا مى‌كند تا هدايت قرآن وبيّنات و فرقان آن را قبول كند. مگرنه اين است كه روزه باعث رشد تقوا شده، خشوع را افزايش داده و موجب آرامش دلها مى‌گردد؟

از اوّلين روزى كه هلال، رؤيت شد و انسان حاضر و مقيم بود، واجب است كه از مبطلات روزه اجتناب كند، پس كسى كه درسفر نباشد بايد روزه بگيرد، امّا مسافر و بيمار بايد در روزهاى ديگر و به تعداد روزهايى كه از ماه رمضان فوت شده است، روزه‌بگيرد.

خداوند روزه را از مسافر و بيمار ساقط كرده است تا كار آنان سهل و آسان شود، ولى در زمان ديگر، روزه قضاى رمضان را واجب‌كرده است تا تعداد روزهاى يك ماه كامل گردد.

روزه بخصوص در ماه رمضان از شعاير الهى است كه بواسطه آن مسلمانان خدايشان را بزرگ شمرده و تعظيم مى‌كنند. مگر نه اين‌است كه خداوند مسلمانان را به سوى حقّ هدايت كرده، وآشكار نمودن اين حق در ضمن عبادات داراى فوايد بسيارى مى‌باشد؟

وآنگهى بايد دانست كه روزه‌دارى، نوعى شكرگزارى است، زيرا هنگامى كه روزه‌دار خود را به خاطر تسليم به فرمان الهى، ازشهوات و اميال غريزى باز مى‌دارد، با اين عمل خدا را شكر مى‌گزارد.

فوايد بسيارى كه از روزه سرچشمه مى‌گيرد، موجب مى‌شود كه بنده شكر پروردگارش رابجا آورد، آن پروردگارى كه روزه را بر او واجب كرده وفوايد بسيارى را براى روزه‌دار در دنيا وآخرت بخشيده است.

٤- وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ‌يَرْشُدُونَ‌ [١].

«هنگامى كه بندگانم از تو درباره من سؤال كنند (بگو:) من نزديكم؛ و دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا مى‌خوانداجابت مى‌كنم، پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند، باشد كه راه يابند.»

رهنمودى از آيه: ماه رمضان، ماه نيايش است و شب قدر در ماه رمضان مى‌باشد، لذا در آن شب هر كار استوارى به امرخداوند، معيّن و فيصله مى‌يابد و خداوند چون نزديك است، مى‌توان با او مناجات كرد و اوست كه اجابت مى‌كند مناجات‌دعوت‌كننده را، در صورتيكه‌

[١] سوره بقره، آيه ١٨٦.