ج- اگر بين سه و چهار شك كند و در هنگام بجا آوردن دو ركعت احتياط نشسته يا يك ركعت ايستاده، بفهمد كه نمازش سه‌ركعت بوده است، واجب است با يك ركعت احتياط ايستاده نماز را تمام كند و همين مقدار كافى است.

١٠- اگر علاوه بر نماز احتياط، قضاى تشهّد فراموش شده يا سجده فراموش شده يا سجده سهو نيز بر او واجب باشد، بنابراحوط، اوّل نماز احتياط را بجا آورد بعد بقيّه را.

١١- اگر شك كند كه آيا نماز احتياط را بجا آورده است يا نه:

- چنانچه وقت نماز گذشته باشد، نبايد به اين شك اعتنا كند.

- امّا اگر هنوز در جايگاه نماز خود نشسته و چيزى از مبطلات نماز- مانند پشت به قبله كردن- را مرتكب نشده و وارد عمل‌ديگرى- مثل تعقيب و قرائت قرآن ودعا- هم نشده باشد، بنا بگذارد بر اينكه نماز احتياط را نخوانده است و بايد بخواند.

- و امّا چنانچه مشغول عمل ديگرى شده باشد يا اعمال منافى نماز از او صادر شده باشد و يا فاصله زياد واقع شده باشد ولى وقت‌نماز، باقى باشد، بنا گذاشتن بر اينكه نماز احتياط را خوانده است، قابل قبول مى‌باشد زيرا در عرف، فراغت از نماز صدق مى‌كند، وبنابر احتياط استحبابى بنا را بر بجا نياوردن نماز احتياط بگذارد و آن را انجام بدهد و سپس نماز را هم اعاده كند.

١٢- اگر در شماره ركعتهاى نماز احتياط شك كند، چنانچه طرف اكثر باطل كننده نماز احتياط نباشد، بنا را بر اكثر بگذارد واگر اكثر باطل كننده باشد، بنا را بر اقل بگذارد مثل اينكه در نماز احتياط دو ركعتى شك كند كه آيا اين ركعت او، دوّم است يا سوم، بنا را بر دو بگذارد زيرا اكثر يعنى سوم باطل كننده است، و اگر شك كند كه ركعت اوّل است يا دوّم، بنا را بر اكثر بگذارد چون باطل‌كننده نيست واحوط اين است كه بنابر يكى از دو طرف بگذارد و سپس نماز احتياط را اعاده كند وبعدهم اصل نماز را اعاده نمايد.

١٣- اگر در نماز احتياط يك ركعت يا يك ركن را- هر چند از باب سهو- زياد كند، نماز احتياط باطل مى‌شود و واجب است‌اعاده كند و سپس نماز اصلى را هم اعاده نمايد.

١٤- اگر عمل ديگر غير ركنى را زياد كند، چيزى بر او نيست و بنابر احتياط استحبابى، دو سجده سهو بجا بياورد.

١٥- اگر در نماز احتياط در مورد عملى از اعمال آن شك كند، پس چنانچه محل آن نگذشته است، بجا بياورد و اگر محل آن‌گذشته و به كار بعدى منتقل شده باشد، به شك خود اعتنا نكند (مثل اينكه در قرائت حمد شك كند پس اگر شك قبل‌از ركوع‌باشد، حمد را بخواند و اگر در حين ركوع يا بعداز آن باشد، واجب است كه به اين شك اعتنا نكند.)

١٦- اگر تشهّد يا يك سجده از نماز احتياط را فراموش كند، بنابر احتياط واجب آن را