٦- اگر بعداز فراغت از نماز بداند كه در بين نماز حالتى از ترديد بين دو و سه (به طور مثال) براى او پيش آمده و او بنارا بر سه گذاشته است ولى اكنون شك دارد كه آيا بنا گذاشتن بر سه، به جهت حصول گمان غالب بوده پس الآن نمازش تمام است، يا از باب عمل به وظيفه شك بوده پس آلان بايد نماز احتياط بجاآورد؟ ظاهر اين است كه نماز احتياط واجب نيست اگرچه بنابر احتياط مستحب نماز احتياط بخواند.

٧- اگر يكى از شكهاى صحيح كه بايد بعداز كامل كردن هر دو سجده باشد (مانند شك بين دو و سه و بين دو و چهار و بين دوو سه و چهار) پيش آيد و در همان وقت باز شك كند كه آيا هر دو سجده يا يكى از آنها را بجا آورده است يا نه، چنانچه اين‌شك در حال تشهّد يا بعداز بلند شدن پيش آمده باشد به وظيفه مقرّر خود عمل كند و نمازش صحيح است، امّا اگر اين شك قبل‌ازمشغول شدن به تشهّد يا قبل‌از بلند شدن پيش آمده باشد بنابر احوط بايد سجده مشكوك را بجا آورد و سپس به وظيفه شك عمل كند وبعد هم نماز را اعاده نمايد.

٨- اگر در حال قيام بين سه و چهار، يا بين سه و چهار و پنج شك كند و در همان وقت متوجّه شود كه هر دو يا يكى از دو سجده‌ركعت قبلى را بجا نياورده است، بايد قيام را بهم بزند وبنشيند و به احتياط پيشين عمل كند.

٩- اگر شك اوّل او از بين برود و سپس شك دوّم پيش آيد، مثل اينكه در ابتدا بين دو و سه شك كند و با تأمّل و فكر، شكّش‌برطرف شود ولى دوباره بين سه وچهار شك كند، واجب است كه طبق وظيفه شك دوّم عمل كند.

١٠- اگر بعداز فراغت از نماز ترديد پيدا كند كه آيا شك او از آن نوعى بوده كه موجب يك ركعت نماز احتياط مى‌شود (مثل‌شك بين سه و چهار) يا از آن قسمى بوده كه موجب دو ركعت نماز احتياط مى‌شود (مثل شك بين دو و چهار)، جايز است كه به هر دو وظيفه (دو ركعت احتياط و يك ركعت احتياط) عمل كند و به نمازش اكتفا نمايد يا اينكه بدون‌انجام آن وظايف، نمازش را اعاده كند.

١١- اگر بعداز فراغت از نماز و قبل‌از ارتكاب كارى كه با نماز منافات داشته باشد، بفهمد كه در بين نماز يكى از شكهاى صحيح‌براى او پيش آمده است ولى نوع و قسم آن را بياد نياورد، واجب است كه به همه وظايف مقرّره عمل كند يعنى دو ركعت نماز احتياطايستاده و دو ركعت نشسته ويك ركعت ايستاده و دو سجده سهو بجا آورد و همچنين براى او جايز است كه نماز را از نو بجا آورد. امّااگر شك او مردّد باشد بين اينكه از شكهاى صحيح بوده يا از شكهاى باطل، نمازش را بايد اعاده نمايد.

١٢- اگر شخصى به خاطر ناتوانى، نشسته نماز مى‌خواند و براى او شكّى پيش آيد كه موجب‌