اين رساله يكى از آثار نفيس آخوند ملا صدرا است كه در چند مورد از آثار خود، در اين مسأله بحث كرده است، از جمله كتاب مفاتيح الغيب و تفسير كبير خود در تفسير آية الكرسى.

ملا صدرا در مسأله متشابهات از كتاب و سنت و به طور مطلق در كتاب تفسير خود، در موارد متفرق مسائلى را كه به تفسير ارتباط دارد، مفصل مورد بحث قرار نداده است، از جمله تعريف تفسير و بيان وجوه فرق تفصيلى بين تفسير و تأويل و بيان معناى حديث شريف وارد از طرق عامه و خاصه «انّ للقرآن بطنا و للبطن بطن و ظهرا و للظهر، ظهر» [١].

از طرق عامه وارد شده است: «انّ للقرآن ظهرا و بطنا و حدا و مطلعا» و في رواية «... لبطنه بطنا

[١]روى العياشى باسناده عن جابر قال: سألت أبا جعفر عليه السّلام عن شي‌ء من تفسير القرآن ... فاجابنى ثم سألت فاجابنى بجواب آخر ... فقال ليس شي‌ء ابعد من عقول الرجال من تفسير القرآن و عن الصادق عليه السّلام ظهر القرآن، الذين نزل فيهم و بطنه الذين عملوا بمثل اعمالهم ...

عياشى به اسناد خود از امام صادق عليه السّلام نقل كرده است (عن ابن صدقة قال سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن الناسخ و المنسوخ و المحكم و المتشابه ... قال: الناسخ الثابت المعمول به و المنسوخ ما قد كان يعمل به، ثم جاء ما نسخه و المتشابه ما اشتبه على جاهله (معلوم مى‌شود عالم به جهات مختلف قرآن، مراد از متشابه را درك مى‌كند و چه‌بسا متشابهات از آيات نزد او، محكمات از آيات محسوب شود) و ورد: المحكم ما يعمل به و المتشابه الّذي يشبه بعضه بعضا ...»؛ باز از وجه فرق بين (قرآن) و (فرقان) سؤال شده كه امام جواب فرموده است.