دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٣ - ٢/ ٣ ٦ محبوب من

٢/٦-٣

محبوب من‌

٣٢٢٥. پيامبر خدا ٦: على، محبوب من است.

٣٢٢٦. پيامبر خدا ٦: على بن ابى طالب ...، محبوب خدا و محبوب من است.

٣٢٢٧. پيامبر خدا ٦ به على ٧: تو برادر و محبوب منى. آن كه تو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است.

٣٢٢٨. پيامبر خدا ٦: على بن ابى طالب، خويشاوند ويژه من و محبوب دل من است.

٣٢٢٩. پيامبر خدا ٦: خداوند، مرا دوست خود برگزيد، چنان‌كه ابراهيم را دوست برگزيد. كاخ من و كاخ ابراهيم در بهشت، رو به روى هم است و كاخ على بن ابى طالب، بين كاخ من و كاخ ابراهيم است. خوشا به حال او كه دوستِ بين دو دوست است!

٣٢٣٠. تاريخ دمشق به نقل از علقمة الأسود، از عايشه: پيامبر خدا در هنگام مرگ كه در خانه من (عايشه) بود، فرمود: «دوستم را صدا كنيد».

من ابوبكر را نزد وى خواندم. نگاهى به وى كرد و سرش را گذاشت و فرمود: «دوستم را صدا كنيد».

عمر را برايش آوردند. به او نگاه كرد و سپس سرش را گذاشت و فرمود: «دوستم را صدا كنيد».

گفتم: واى بر شما! على بن ابى طالب را صدا كنيد. سوگند به خدا كه جز او را نمى‌خواهد!