دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩١ - ٢/ ٤ ٣ سرور عرب

٣٢٦٠. پيامبر خدا ٦: حقّ على بر مسلمانان، حقّ پدر بر فرزندش است.

٣٢٦١. پيامبر خدا ٦: حقّ على بر مردم، حقّ پدر بر فرزندش است.

٣٢٦٢. پيامبر خدا ٦: على در بين اين امّت، مثل پدر است.

٢/٣-٤

سَرور عرب‌[١]

٣٢٦٣. پيامبر خدا ٦: من سرور فرزندان آدمم و على، سرور عرب است.

٣٢٦٤. امام حسن ٧: پيامبر خدا فرمود: «اى انس! برو و سرور عرب (يعنى على ٧) را برايم صدا كن».

عايشه گفت: مگر تو سرور عرب نيستى؟

فرمود: «من سرور بنى آدمم و على، سرور عرب است».

٣٢٦٥. امام حسين ٧: پيامبر خدا فرمود: «اى انس! سرور عرب را برايم صدا كن».

انس گفت: اى پيامبر خدا! مگر تو سرور عرب نيستى؟

فرمود: «من سرور بنى‌آدمم و على، سرور عرب است».

[١] اين قبيل تعابير، ناظر بر فرهنگ زمانه است. چون مردم بر پايه اعتقادات نژادى، پيامبر ٦ را سيّد عرب مى‌دانستند، پيامبر خدا، اين ويژگى را براى على ٧ هم بر مى‌شمارد. اين تعبير، در واقع، نفى سيادت امير مؤمنان بر همگان( عرب و غير عرب) نيست و با مبانى شيعه نيز ناهماهنگى ندارد.