دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٢/ ٥ ٧ گناهى بر وى نوشته نشده

٣٤٥٣. المحاسن والمساوئ به نقل از عطاء: در روزهاى جمعه، على ٧ نزد پيامبر ٦ جايگاهى داشت، به‌گونه‌اى كه هرگاه به [سوى نمازِ] جمعه مى‌رفت، دست على ٧ را مى‌گرفت و گام از گام برنمى‌داشت، جز آن كه مى‌گفت: «پروردگارا! اين على است كه در پىِ خشنودى توست. پس، از او خشنود باش» تا بر منبر مى‌رفت.

ر. ك: ص ٢٤٩ (اگر از غلو نمى‌هراسيدم).

٢/٧-٥

گناهى بر وى نوشته نشده‌

٣٤٥٤. پيامبر خدا ٦: دو مَلَك نگهبان على بن ابى طالب، به خاطر همراه بودن با على، بر همه نگهبانان، فخر مى‌فروشند؛ چرا كه هيچ چيزى كه خشم خدا را برانگيزد، از او نزد خدا نمى‌بَرند.

٣٤٥٥. پيامبر خدا ٦: دو فرشته على بن ابى طالب، به خاطر همراه بودن با على، بر ديگر نگهبانان، فخر مى‌فروشند؛ چرا كه آن دو، هيچ‌گاه چيزى را كه موجب خشم خدا شود، از او نزد خدا نبرده‌اند.

٣٤٥٦. امام صادق ٧: روزى پيامبر خدا، دست بر شانه عبّاس مى‌آمد. امير مؤمنان، به استقبال او شتافت. پيامبر خدا با وى معانقه كرد و پيشانى‌اش را بوسيد. آن‌گاه عبّاس به على ٧ سلام كرد و او پاسخى كوتاه داد. عبّاس به خشم آمد و گفت: اى پيامبر خدا! على، تكبّر خود را رها نمى‌كند!