دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٩ - ٢/ ٤ ١٥ فرمانبرى از او فرمانبرى از خدا

٣٣٥٥. پيامبر خدا ٦ به على ٧: خداوند متعال و حاضرانِ امّتم را گواه مى‌گيرم كه حزب تو حزب من و حزب من حزب خداست، و حزب دشمنان تو حزب شيطان است.

٣٣٥٦. پيامبر خدا ٦: ولايت على بن ابى طالب، ولايت خداست، و دوست‌داشتن او، عبادت خداست، و پيروى از او واجب الهى است، و دوستان او دوستان خدايند و دشمنانش دشمنان خدا. حزب او حزب خدا، و صلح او صلح خداست.

٣٣٥٧. پيامبر خدا ٦: اى على! تو هرگز گم‌راه نمى‌شوى و نلغزيده‌اى، و اگر تو نبودى، پس از من، حزب اللّه شناخته نمى‌شد.

٣٣٥٨. امام على ٧: سلمان به من گفت: كم‌تر اتّفاق افتاد هنگامى كه من با پيامبر خدا هستم، تو نزد او بيايى، جز آن كه بين شانه‌هايم زده و فرموده است: «اى سلمان! اين و حزبش، رستگاران‌اند».

٣٣٥٩. امام على ٧: سلمان الخير براى من نقل كرد و گفت: اى ابوالحسن! كم پيش آمده است كه من نزد پيامبر خدا باشم و تو بيايى، جز آن كه فرموده است: «اى سلمان! اين و حزبش در روز قيامت، رستگاران‌اند».

٢/١٥-٤

فرمانبرى از او فرمانبرى از خدا

٣٣٦٠. پيامبر خدا ٦: آن كه مرا فرمان بَرَد، خدا را فرمان برده، و آن كه مرا نافرمانى كند، خدا را نافرمانى كرده است، و آن كه على را فرمان برَد، مرا فرمان برده، و آن كه على را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است.