دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - ٣/ ٦ فضيلتهاى پراكنده

٣٦٨٠. امام باقر ٧ درباره سخن خداوند عز و جل: «تا آن كه [مبادا] كسى بگويد: دريغا بر آنچه كه در فرمان خدا كوتاهى كردم»: على ٧ فرمود: «آن" فرمان" خدا منم و من، موجب حسرت مردم در روز رستاخيزم».

٣٦٨١. امام على ٧: من دانش خدا، قلب فراگير خدا، زبان گوياى خدا، چشم خدا، فرمان خدا و دست خدايم.

٣٦٨٢. الإرشاد به نقل از حكيم بن جبير، از امام على ٧: «من بنده خدا و برادر پيامبر خدايم. از پيامبر ٦، رحمت به ارث بردم، و با بانوى زنانِ بهشت، ازدواج كردم. من سرورِ وصى‌ها و آخرين وصىّ پيامبرانم و اين امر را هيچ كس جز من، ادّعا نخواهد كرد، جز آن كه خداوند، او را مبتلا مى‌سازد».

مردى از اهل عَبْس كه بين مردم نشسته بود، گفت: كيست كه از گفتن اين سخن خوشش نيايد: من بنده خدا و برادر پيامبر خدايم.

از جايش تكان نخورده بود كه به بيمارىِ صرع گرفتار شد و پايش را گرفتند و نزديك مسجد آوردند. از اقوامش درباره او پرسيديم. گفتيم: آيا پيش از اين، بيمارى‌اى داشت؟ گفتند: هرگز!

٣٦٨٣. امام على ٧: من استيفا كننده روزىِ خود، جنگ كننده با نفس خود، و دست يابنده به نصيب خودم.

٣٦٨٤. امام على ٧: من جنگنده با آرزوى خويشم و منتظر اجل خود.

٣٦٨٥. امام على ٧: من براى به پا داشتن حجّت‌هاى خدا سخن مى‌گويم و براى يارى دينش مبارزه مى‌كنم و مى‌جنگم.