دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢١ - ٤/ ٣ امام حسين

نيكوكارى، از آنان پيروى كردند». او پيشتاز همه پيشتازان است. همان گونه كه خداوند عز و جل پيشتازان را بر به جا ماندگان و عقب ماندگان، برترى بخشيد، پيشتازِ پيشتازان را بر پيشتازان هم برترى بخشيد.

ر. ك: ج ١٢ ص ٤١١ (معاوية بن حديج).

٤/ ٣

امام حسين‌

٣٧١٠. تاريخ دمشق به نقل از يكى از آزادشدگانِ حذيفه: حسين بن على ٨ در ايّام حجّ، بازوى مرا گرفته بود و مى‌رفتيم. مردى پشت سرِ ما بود و مى‌گفت: «پروردگارا! او و مادرش را بيامرز». و اين كار را ادامه داد [و مرتّب مى‌گفت‌].

حسين ٧ بازوى مرا رها كرد و رو به آن مرد كرد و فرمود: «امروز ما را بسيار اذيّت كردى. براى من و مادرم طلب بخشش مى‌كنى و پدرم را رها مى‌كنى، در حالى كه پدرم از من و مادرم بهتر بود؟!».

٣٧١١. اسد الغابة به نقل از اسماعيل بن رجاء، از پدرش: من در مسجد پيامبر خدا با جمعى، از جمله ابو سعيد خُدْرى و عبد اللّه بن عمرو [بن عاص‌]، بوديم كه حسين بن على ٨ از پيش ما گذشت و سلام كرد و جمع، پاسخ سلام وى را دادند؛ ولى عبد اللّه سكوت كرد تا سلام آنان پايان پذيرد و آن‌گاه، با صداى بلند گفت: و عليك السلام و رحمة اللّه و بركاته!

آن‌گاه رو به جمع كرد و گفت: آيا مى‌خواهيد محبوب‌ترين فرد زمينى در نزد آسمانيان را به شما معرّفى كنم؟

گفتند: آرى.

گفت: او همين رونده است. از شب‌هاى صفّين تاكنون، يك كلمه با من حرف نزده است و اگر از من راضى شود، برايم دوست داشتنى‌تر از آن است كه شتران سرخ موى را مالك گردم.

ابو سعيد گفت: نمى‌خواهى از وى عذرخواهى كنى؟

گفت: چرا، مى‌خواهم.