دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٩ - ٣/ ٧ امام به شعر، خود را توصيف مىكند

آنان كه در هر ناخوشايندى فرو مى‌روند

و پاس دارنده حوادث ايّام هستند.

كارها را به اراده‌شان استحكام مى‌بخشند

و چيزهاى بسيار استوار را مى‌شكنند.

از قبيله ابو كَرْب و تُبَّع بپرس‌

و از اهل كتاب و مشركان.

ما هر كس را كه بخواهيم از او باز داريم، باز مى‌داريم‌

و به انجام دادن كارهاى نيك و بخشش مى‌پردازيم.

شمشيرهاى ما، يورش سپاهيان را برمى‌گردانَد

و سرِ پادشاهى و بزرگى بر مى‌افرازيم.

گفتند: اى ابوالحسن! چيزى را براى ما برجا نگذاشتى.

٣٦٩٨. تاريخ دمشق به نقل از جابر بن عبد اللّه: از على ٧ شنيدم كه براى پيامبر خدا مى‌سرود و در حديث ابو مسعود است كه وى شعر مى‌خواند و پيامبر خدا گوش مى‌كرد:

من، برادر مصطفى هستم و هيچ ترديدى در نَسَبم نيست‌

و با او پرورش يافتم و نوه‌هايش فرزندان من‌اند.

جدّ من و جدّ پيامبر خدا يكى است‌

و فاطمه، همسر من است؛ سخنى كه دروغ نيست.

من او را تصديق كردم، هنگامى كه مردم در تاريكى‌

گم‌راهى، شرك و تيره‌روزى بودند.

سپاسْ خدايى راست كه شريكى براى او نيست‌

نيكى كننده به بنده و باقىِ جاودان.