دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣ - ز على

او نخستين كسى است كه با پيامبر ٦ نماز مى‌گزارَد و بيشتر از هر كس در صحنه‌هاى نبرد، حضور مى‌يابد و هرگز از دشمن، روى بر نمى‌تابد و نشان افتخارِ «شمشيرى جز ذوالفقار و جوانْ‌مردى جز على نيست» را از آنِ خود مى‌سازد و پيامبر خدا در نبرد سرنوشت ساز خندق، «ضربت» او را ارزشمندتر از اعمال تمامى امّت تا قيامت بر مى‌شمُرَد، كه اندكى از جلوه‌هاى زيباى آن را در صفحات اين مجموعه مى‌توان ديد.

ز على ٧ از نظر سياسى‌

با در نگريستن در آنچه پيامبر ٦ درباره على ٧ گفته است و با تأمّل در گفته‌ها و چگونه گفتن‌ها و با دقّت در فضاهاى ظهور اين حقايق و زمينه‌هايى كه پيامبر خدا براى طرح اين همه منقبت‌ها ومكرمت‌هاى علوى به وجود مى‌آورْد، نمى‌توان ترديد داشت كه پيامبر ٦ در جهت تبيين جايگاه والاى «رهبرى آينده مسلمانان» و در مسير نشان دادن شايسته‌ترين فرد و بلكه تنها مصداق اين عنوان الهى بوده است.

بدين سان، پيامبر ٦ مسير سياست و زعامت آينده را رقم مى‌زند وتمام آنچه كه مى‌گويد، با اين نگاه، جلوه‌اى ديگر مى‌يابد؛ امّا اكنون و در اين‌جا به عناوين وگفتارهايى بيشترين توجّه را خواهيم كرد كه بيشترين پيوند را با اين حقيقت دارد.

پيامبر ٦ براى على ٧ در پيوند با امّت، جايگاه «پدر» را رقم مى‌زند و مى‌فرمايد:

حقّ على بن ابى طالب در اين امّت، مثل حقّ پدر است بر فرزندش.

پيامبر ٦ از على ٧ با عناوين «سيّد عرب»، «سيّد مسلمانان»، «سيّد دنيا و آخرت» ياد مى‌كند كه با توجّه به معناى «سيادت»، اين عناوين، بسى نكته‌آموز است. «حجت خدا»، «رازدار»، «وزير»، «وصى» و «خليفه» پيامبر خدا، از ديگر