دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥ - ز على

عناوينى است كه پيامبر ٦ على ٧ را بدانها مفتخر كرده است. تعبيرهايى چون «حزب او حزب خداست» و «على از من و من از على هستم»، در آنچه اكنون مورد گفتگوست، بسيار پرمعناست، بويژه تعبير «على از من است و من از على هستم» و «گوشت او گوشت من و خون او خون من است»، با توجّه به آنچه در فرهنگ آن روزگاران از اين تعابير، مراد مى‌شده است.

على با حق و حق با على است.[١]

على با قرآن و قرآن با على است.[٢]

بدين‌سان، اطاعت از او اطاعت از خدا و رسول وحق وقرآن است، و اوست كه در سياست و زعامت، «محور» و در امواج خروشان فتنه‌ها «كشتى نجات» است، كه پيامبر خدا فرمود:

مَثَل على در اين امّت، چون كعبه است.

و فرمود:

اى على! مَثَل تو در امّت من، مَثَل كشتى نوح است. هر كس سوار شد، نجات يافت و هركس روى گردانْد، غرق شد.

مجموعه‌اى از تعابير پيامبر خدا، لزوم دوستى على ٧ را مطرح مى‌كند و دوستى او را «دوستى پيامبر خدا» و «دوستى خدا» تلقّى مى‌كند و مهرورزى به آن بزرگوار را «فريضه» و «عبادت» مى‌داند؛ بلكه فراتر از آن، دوستى مولا ٧ را با بنياد دين، پيوند مى‌زند و مى‌فرمايد:

جز مؤمن، او را دوست ندارد و جز منافق، او را دشمن نمى‌دارد. دوستى با او ايمان و دشمنى با او كفر است.[٣]

و نيز مى‌فرمايد:

هر كس على را دوست دارد، هدايت يافته است.[٤]

[١] ر. ك: ج ٢ ص ١٩٣( على با حق است).

[٢] ر. ك: ج ٢ ص ١٨٩( على با قرآن است).

[٣] ر. ك: ج ١٢ ص ٢٣٧( ايمان).

[٤] ر. ك: ج ١٢ ص ٢٠٣( راهيابى).