دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - ٦/ ٦ انس بن مالك

٦/ ٥

ابو سعيد خُدْرى‌

٣٧٨١. شرح نهج البلاغة به نقل از ابو سعيد خُدْرى: ما به نور ايمانمان على بن ابى طالب را دوست مى‌داريم. هر كس كه او را دوست داشته باشد، مى‌فهميم كه از ماست.

٣٧٨٢. الأمالى، طوسى به نقل از ابو سعيد خدرى، هنگامى كه از على ٧ ياد كردند: او در نزد پيامبر خدا، جايگاه ويژه‌اى داشت. براى على در نزد پيامبر ٦، حضورى [براى آموزش خصوصى‌] بود كه براى هيچ كس ديگر نبود.

ر. ك: ج ١٢ ص ٣٦٧ (نفاق).

٦/ ٦

انَس بن مالك‌

٣٧٨٣. الأمالى، طوسى به نقل از عبد المؤمن انصارى، از پدرش، از انس بن مالك: از انس پرسيدم: به نظر تو چه كسى نزد پيامبر خدا پيش‌تر بود. گفت: هيچ كس را به اعتبار على بن ابى طالب نديدم. در نيمه‌هاى شب، مرا مى‌فرستاد كه او را بياورم و تا صبح با او خلوت مى‌كرد و تا زمانى كه از دنيا رفت، على نزد او چنين بود.

٣٧٨٤. شرح نهج البلاغة: گروهى از اساتيد ما آورده‌اند ... كه على ٧، مردم را در صحن دار الحكومه (و يا گفته‌اند صحن مسجد جامع كوفه) سوگند داد و فرمود: «كدام يك از شما شنيده است كه پيامبر خدا مى‌فرمود:" هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست"؟».

دوازده نفر برخاستند و گواهى دادند و انس بن مالك در بينِ جمعيت بود و برنخاست. على ٧ به وى فرمود: «اى انس! با آن كه شاهد اين [سخن پيامبر] بودى، چه چيزْ موجب شد كه برنخيزى و گواهى ندهى؟».