دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ى مظلوميت على

ى مظلوميت على ٧‌

اين همه تأكيد بر نماياندن شخصيت على ٧ چرا؟ اين همه ارج گزارى‌ها وبزرگدارى‌ها چرا؟ على ٧ بزرگ است وبزرگ‌تر از آن كه مرغ وهْم بر ستيغ شخصيت او فراز آيد.[١] على ٧ چهره‌اى است كه بايد شناسانده شود؛ امّا آن همه تأكيد بر لزوم دوستى على، همراهى با على، هشدار به كسى كه با على در افتد و حرمت حريم او را بشكند.

شگفتا از اين قصه پر غصّه! پيامبر ٦ گويا اين همه را در آينه زمان مى‌نگرد: نامردى‌ها، حرمت‌شكنى‌ها، تنها گذاردن على ٧، ستمْ روادارى به على ٧، آرى؛ اين‌همه را مى‌نگرد و مى‌گويد:

امّت، پس از من بر تو نيرنگ خواهند كرد.[٢]

و على ٧ را در آغوش مى‌گيرد و اشك مى‌ريزد و از مظلوميت فرداى او با وى سخن مى‌گويد. على ٧ اين لحظات را چنين گزارش نموده است:

پيامبر خدا مرا در آغوش گرفت و شروع به گريستن كرد. پرسيدم: چرا گريه مى‌كنى؟ فرمود: « [به سبب‌] كينه‌هاى مردم كه جز پس از من، عليه تو آشكار نخواهند كرد».[٣]

شگفتا، پيامبر خدا ٦ وى را از ميان همگان براى «اخوّت» بر مى‌گزيند، و به حكم الهى درهاى همه خانه‌ها را به مسجد مى‌بندد، جز خانه على ٧ را. بارهاى بار به عظمت و والايى او تصريح مى‌كند و در پيش‌ديد امّت بدان‌گونه كه آورديم او را مى‌ستايد و ستم به او را ستم به خود، و دشنام به او را دشنام به خود وخدا مى‌شناساند؛ امّا با قلبى آكنده از اندوه، «مظلوميتش» را نيز رقم مى‌زند و در

[١] اشاره به فرمايش امير مؤمنان دارد كه:« ولا يرقى إليّ الطير؛ ...».

[٢] ر. ك: ج ١٠ ص ٤١٣( مظلوميّت پس از پيامبر).

[٣] ر. ك: ج ١٠ ص ٤١٣( مظلوميّت پس از پيامبر).