دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤١ - ٦/ ١٥ عبد الله بن عياش

[با فرار كردن،] گناه بزرگى كرد و خداوند از او درگذشت و در بين شما، گناهى كم‌تر از آن كرد و شما او را كشتيد.

ر. ك: ج ٣ ص ٥١٥ (عبد اللّه بن عمر بن خطّاب).

٦/ ١٥

عبد اللّه بن عيّاش‌

٣٨٥٠. اسد الغابة: سعيد بن عمرو بن سعيد بن عاص به عبد اللّه بن عيّاش بن ابى ربيعه گفت: اى عمو! چرا مردم به على گرايش دارند؟

گفت: اى برادرزاده! على، هر آنچه كه بخواهى، در دانش، از برهان قاطع برخوردار بود و شرافت خانوادگى داشت. در اسلام، پيش‌قدم بود. داماد پيامبر خدا و در سنّت او دين‌شناس بود. در جنگ، دلير و در مال، بخشنده بود.

٣٨٥١. فضائل الصحابة، ابن حنبل به نقل از سعيد بن عمرو قرشى: به عبد اللّه بن عيّاش زرقى گفتم: از على بن ابى طالب به ما خبر بده.

گفت: ما [با او] در شرف و نَسَب، اشتراك داريم و دوست نداريم درباره وى، آنچه را كه پسر عموهايمان مى‌گويند، بگوييم.

آن‌گاه گفت: على، مردى شوخ طبع بود و هرگاه جدّى بود، به «ضرس حديد»، جدّى بود.

گفتم: ضرس حديد چيست؟

گفت: خواندن قرآن، شناخت در دين، شجاعت، و گذشت.