پيامبر خدا، هنگامى كه در موسم حج به وى دستور داد كه جهت اعلان برائت به مكّه برود، فرمود: «اى على! اين برائت را ببَر، چون به من فرمان داده شده كه جز خودم يا مردى از خودم كه آن تويى، اى على، كسى آن را نبرَد». پس، على ٧ از پيامبر خدا، و پيامبر خدا از على ٧ است.

و پيامبر خدا، هنگامى كه بين او و برادرش جعفر بن ابى طالب و برده آزادشده‌اش زيد ابن حارثه، در خصوص دختر حمزه داورى كرد، به وى فرمود: «امّا تو اى على از منى و من از توام و تو سرپرست هر مؤمنى پس از من».

پدرم، پيامبر خدا را از پيش باور كرد و با جانش از او پاسدارى كرد و پيامبر خدا، همواره در هر جايى او را پيش مى‌داشت و در هر سختى‌اى او را مى‌فرستاد و اين، به خاطر آرامش و اطمينانى بود كه به او داشت؛ چون خيرخواهى‌اش را نسبت به خدا و پيامبرش مى‌دانست و او نزديك‌ترينِ نزديكان به خدا و پيامبرش بود و خداوند عز و جل فرمود: «پيشتازان، مقدّم‌اند. آنان‌اند همان مقرّبان [خدا]» و پدرم، پيشتازِ پيشتازان به خداوند عز و جل و پيامبرش و نزديك‌ترينِ نزديكان بود و خداوند متعال فرموده است: «كسانى از شما كه پيش از فتح [مكّه‌] انفاق و جهاد كردند، [با ديگران‌] يكسان نيستند. آنان از [حيث‌] درجه، بزرگ‌تر از كسانى‌اند كه بعدا به انفاق و جهاد پرداختند».

پدرم در اسلام و ايمان آوردن، اوّلينشان بود، و در مهاجرت و پيوستن به خدا و پيامبر خدا، اوّلينشان بود، و در بخشش به مقدار توانايى و دارايى، اوّلينشان بود. خداوند سبحان مى‌فرمايد: «و [نيز] كسانى كه بعد از آنان (مهاجران و انصار) آمده‌اند [و] مى‌گويند: پروردگارا! بر ما و بر آن برادرانمان كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند، ببخشاى، و در دل‌هايمان، نسبت به كسانى كه ايمان آورده‌اند، [هيچ گونه‌] كينه‌اى مگذار. پروردگارا! راستى كه تو رئوف و مهربانى».

پس مردم همه امّت‌ها، به خاطر پيشى جُستنش بر آنان در ايمان به پيامبر ٦، براى او استغفار مى‌كنند، به خاطر آن كه هيچ كس در ايمان آوردن، بر او پيشى نگرفت و خداوند تبارك و تعالى مى‌فرمايد: «و پيشتازانِ نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه با