دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١ - ٢/ ٣ ٥ جان من

٣٢٢٢. المصنَّف، ابن ابى شيبه به نقل از عبد اللّه بن شدّاد: هيئت ابو سَرح، از يمن به نزد پيامبر خدا آمدند. پيامبر خدا به آنان فرمود: «نماز به پا مى‌داريد، زكات مى‌پردازيد، گوش مى‌كنيد و پيروى مى‌نماييد؛ وگرنه، مردى از خودم را به سويتان گسيل خواهم داشت تا جنگجويانتان را بكُشد و فرزندانتان را اسير كند. بار خدايا! خودم و يا مثل خودم را». آن گاه، دست على ٧ را گرفت.

٣٢٢٣. المعجم الأوسط به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى: پيامبر خدا فرمود: «بنى وليعه‌[١] دست بردارند؛ و گرنه كسى را كه در نزدم چون خودم است، به سويشان گسيل خواهم داشت تا جنگجويانشان را بكُشد و فرزندانشان را اسير كند. او اين است!». آن‌گاه با دست بر دوش على بن ابى طالب ٧ زد.

٣٢٢٤. الخصال به نقل از عامر بن واثله: در روز شورا در آن مكان بودم و شنيدم كه على ٧ مى‌فرمود: «... شما را به خدا، آيا در بين شما كسى بجز من هست كه پيامبر خدا درباره وى گفته باشد:" بنى وليعه دست بردارند؛ وگرنه كسى را كه چون خودم است، به سويشان گسيل خواهم داشت؛ آنى كه پيروى از او، پيروى از من است و سرپيچى از او، سرپيچى از من، و با شمشير، آنان را فرا مى‌گيرد"؟». گفتند: خير.

ر. ك: ج ٧ ص ٥٠١ (جان پيامبر).

و ج ٩ ص ٤٣٥ (خداوند، دل او را به ايمان آزمود).

[١] اينان، پادشاهان منطقه حَضرَموت، حمده، مخوس، مِشرح و ابضعه بودند( الطبقات الكبرى: ج ١ ص ٣٤٩).