دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٣ - ٦/ ١٢ سلمان فارسى

قيس گفت: سوگند به خدا، پراكنده نشده بوديم كه مَركبش او را بر زمين زد و او را به سر، روى آن سنگ‌ها انداخت و سرش شكافته شد و مُرد.

٣٨١٣. تاريخ اليعقوبى به نقل از سعد بن ابى وقّاص: عمر در شورا كسى را داخل نكرد، جز آن كه خلافت براى او روا بود، و هيچ كدام از ما به آن، سزاوارتر از ديگرى نبوديم، مگر در صورتى كه درباره يكى توافق مى‌كرديم، جز على كه هر ويژگى‌اى در ما بود، در او هم بود؛ ولى آنچه كه در او بود، در ما نبود.

ر. ك: ج ١٢ ص ٥٣١ (سعد بن ابى وقّاص).

ج ١ ص ٣٤١ (تلاش سرنوشت ساز در جنگ خيبر).

ج ٣ ص ٥١٥ (سعد بن ابى وقّاص).

٦/ ١٢

سلمان فارسى‌

٣٨١٤. المصنَّف، ابن ابى شيبه به نقل از سلمان: اوّلين فرد از اين امّت كه بر پيامبرش وارد مى‌شود، همان اوّلين كسى است كه اسلام آورد، [يعنى‌] على بن ابى طالب.

٣٨١٥. الأمالى، طوسى به نقل از سلمان: همواره على را دوست مى‌دارم؛ چون پيامبر خدا را ديدم كه روى زانوى على مى‌زد و مى‌فرمود: «دوستدار تو، دوستدار من است و دوستدار من، دوستدار خداست. دشمن تو دشمن من است و دشمن من، دشمن خداوند متعال است».