دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٥ - ٤/ ٥ امام محمد باقر

در گزينش بهترينِ آن دو، مخيّر مى‌كرد و خود به جاىْ مانده را مى‌پوشيد؛ هرگاه آستين آن از انگشتانش مى‌گذشت، آن را مى‌بُريد، و هرگاه دامنش از مچ پايش تجاوز مى‌كرد، آن را كوتاه مى‌كرد. دو كار موجب خشنودى خدا در مقابلش قرار نمى‌گرفت، جز آن كه آنى را كه بر تنش سخت‌تر بود، بر مى‌گزيد.

پنج سال بر مردم حكومت كرد و آجرى بر آجر و خشتى بر خشتى ننهاد؛ براى خود خالصه‌اى [از زمين و املاك‌] نگزيد؛ از سيم و زر (درهم و دينار)، جز هفتصد درهم كه از حقوقش [از بيت المال‌] مانده بود و مى‌خواست با آن، خدمتكارى براى خانواده‌اش بخرد، به ارث نگذاشت؛ هيچ كس طاقت كار او را نداشت. على بن حسين ٨ بر نوشته‌اى از نوشته‌هاى على ٧ نگاه مى‌كرد و آن را به زمين مى‌نهاد و مى‌فرمود: «چه كسى طاقت دارد كه چنان كند؟!».

٣٧١٦. امام باقر ٧: خداوند عز و جل على ٧ را بين خود و خلقش نشانه قرار داد. هر كس او را شناخت، مؤمن است، و آن كه او را منكر شد، كافر است. آن كه او را نشناخت، گم‌راه است، و آن كه چيزى در كنار او مطرح كرد، مشرك است.

هركس با دوستى او بيايد، به بهشت در خواهد آمد، و آن كه با دشمنى او بيايد، به دوزخ خواهد رفت.

٣٧١٧. امام باقر ٧: على ٧ درى است كه خدا گشوده است. هر كس از اين در وارد شود، مؤمن است، و هر كس از آن خارج شود، كافر است، و آن كه نه به آن وارد شود و نه خارج شود، جزو طبقه‌اى است كه خداوند تبارك و تعالى فرمود: «براى من در خصوص آنان تصميمى است» [و بايد منتظر اراده الهى باشند].

٣٧١٨. امام باقر ٧: على ٧ به كتاب خدا و سنّت پيامبر خدا عمل مى‌كرد و هرگاه چيزى براى وى مطرح مى‌شد كه تازه بود و در كتاب خدا و سنّت [پيامبر ٦‌] چيزى درباره آن نبود، خداوند، حق را در آن باره به وى الهام مى‌كرد و سوگند به خدا كه اين از جمله معمّاهاست.