سبب استدعاى اهل كوفه بوده است. اكنون كه آمدم، عهد بشكستند و به قول خود وفا نكردند.
حال كه چنين است باز مى‌گردم و به مكّه مى‌روم. سخن حسين بن على (ع) بر اين منوال است كه نوشتم. عزيمت مراجعت دارد. اكنون اختيار با تو است، تا امير را معلوم باشد. والسّلام.»
چون نامه عمر بدگهر به عبيداللَّه بد سير رسيد، برخواند و ساعتى انديشه كرد و گفت:
اكنون كه در چنگال ما افتاده عزيمت بازگشتن دارد و طمع دارد كه از دست ما نجات يابد. پس، در جواب نامه عمر سعد نوشت:
«اما بعد، مضمون نامه تو معلوم شد، به سخن او التفات مكن و چون اين نامه به تو رسيد، بيعت يزيد بر وى عرضه كن. اگر راضى شود و اجابت كند، فهو المراد؛ و الّا به هر نوع كه توانى او را به نزديك من آر. والسّلام.»
چون اين نامه به عمر سعد رسيد و مطالعه كرد، گفت: انا لله و انا اليه راجعون، عاقبت اين كار خير باشد، ان شاء اللَّه تعالى. و از آنچه عبيداللَّه زياد به او نوشته بود در معنى بيعت گرفتن يزيد به اميرالمؤمنين حسين (ع) هيچ چيز نگفت؛ چه، مى‌دانست كه از آن سخن فايده نباشد و حسين بن على (ع) با يزيد بيعت نخواهد كرد.
عبيداللَّه زياد چون اين نامه به سوى عمر فرستاد، ديگر روز به مسجد جامع كوفه شده مردمان را بخواند. چون حاضر شدند، بر منبر رفت و حمد و ثنايى بگفت و بر مصطفى (ص) درود فرستاد، پس گفت:
«اى مردمان، شما به كرّات و مرّات آل ابوسفيان را بيازموديد و ايشان را در سرّاء و ضرّاء و شدّت و رخاء [چنان‌] يافتيد كه دل شما مى‌خواست، و حال يزيد در حُسن سيرت و سداد و يُمن طريقت و اعتقاد و مراعات جانب رعيّت و سلوك راه انصاف و معدِلت بشناختيد و انواع فتنه‌ها و اصناف بلاها و فنون شدايد كه به واسطه بأس و سياست مصروف و مدفوع گشت و آرامش اطراف و ايمنى راه‌ها و قلع و قمع مفسدان و قهر متمرّدان كه در عهد او اتّفاق افتاد و كثرت اموال و توفير ارتفاعات و انواع سعادات و زيادت مواجب و مشاهرات و تضاعف خراجات و استمرار معايش و ارزاق كه از كمال مكارم اخلاق و محاسن كردار او پديد آمده، مشاهده كرديد، امروز مثال او رسيده و مرا فرموده كه در حقّ شما شفقّت كنم و در مواجب و ارزاق شما صد دينار بيفزايم و به تمام برسانم و شما را به جنگ دشمن او حسين بن على (ع) بفرستم. بشنويد و مطيع باشيد. والسّلام.»