در اين واقعه منجنيق‌هاى سپاه اعزامى يزيد در دامنه كوه أبو قبيس موضع گرفته، مشغول خراب كردن و آتش زدن حرم كعبه بودند، كه اجل يزيد به سر آمد. (حوالى نيمه ربيع الأول ٦٤ هجرى) و چون خبر مرگ او به سپاه اعزامى او رسيد دست از محاصره كعبه و جنگ با عبداللَّه بن زبير كشيدند و به شام باز گشتند و اين هر دو حادثه، يعنى قوت گرفتن كار قيام عبداللَّه بن زبير به دعوى خلافت چندان كه محتاج گسيل كردن لشكر از شام گرديد و همچنين واقعه حره هر دو از آثار واقعه خونين كربلا بود.
عجب است كه عبدالملك بن مروان هم از حادثه خرابى و آتش سوزى كعبه در زمان حكومت يزيد اظهار تألم و تحسّر نمود و گفت: جاى آن است كه از شومى اين حادثه آسمان به زمين فرود آيد. اما چون نوبت سلطنت به خود او رسيد، همان عمل را در جنگ با همان عبداللَّه بن زبير به سال ٧٣ هجرى تكرار كرد. حجاج بن يوسف ثقفى را مأمور محاربه با عبداللَّه بن زبير كرد و حجاج نيز حرم كعبه را حصار داد و با منجنيق آن خانه مقدس را كه قبله مسلمانان است، خراب نمود و سرانجام به تفصيلى كه در تواريخ مسطور است، خانه كعبه در اثر منجنيق و سنگ انداز سپاه عبدالملك خراب شد و عبداللَّه بن زبير نيز به قتل رسيد، شرح اين واقعه را هيچ كس به خوبى بيهقى ننوشته است اگر طالب باشيد به كتاب تاريخ مسعودى بيهقى رجوع كنيد.
واقعه حرّه‌
واقعه حرّه چنان كه اشاره شد يكى از آثار و توابع واقعه كربلا است. به اين تفصيل: معاويه در اواخر عمر خود مروان بن حكم را والى مدينه كرد و عمرو بن سعد بن عاص كه او را اشدق مى‌گفتند، امارت مكه داد. يزيد چون به تخت سلطنت نشست و تصميم گرفت كه كار خود را با حضرت امام حسين (ع) و عبداللَّه بن زبير و عبداللَّه بن عمر و به ويژه با امام حسين (ع) يكسره كند، يعنى از ايشان بيعت بگيرد، يا آن‌ها را به قتل برساند، پسر عموى خود را كه وليد بن عتبة بن أبى سفيان نام داشت و مرد مجرّب و كاردانى بود، به حكومت مدينه فرستاد، داستان بيعت خواستن از حضرت امام حسين (ع) و امتناع آن حضرت از بيعت و سرانجام تصميم آن بزرگوار بر مهاجرت از مدينه به مكّه و خروج از مكّه به طرف عراق و همچنين‌