و در اين سخن تسلّى اهل‌بيت (ع) مى‌فرمود كه، اگر سر مبارك او را پيش يزيد فرستند ايشان از آن تسلّى باشند كه دنيا پيش خداى تعالى چنين خوار است كه سر يحيى پيغمبر نزد فاحشه مى‌فرستند و سر بهترين خلايق حسين بن على پيش يزيد لعين پليد. و اين دلالت بر آن مى‌كند كه آن حضرت قطع منازل قرب فرموده دنيا را در نظر همّت آن حضرت هيچ اعتبار نبود زيرا كه واصل بود باعْلى‌ مراتب توحيد.
ابى‌ عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلىٍّ الشَّهيدِ السَّيِّدِ السِّبْطِ الزَّكِىِ‌
كنيت آن حضرت ابو عبداللَّه بود و آن حضرت را فرزندانى بوده به نامهاى على اكبر، على اصغر و امام زين العابدين (ع). نسل آن حضرت همه از امام زين العابدين (ع) است و دختر آن حضرت فاطمه است و سكينه. و شهيد از القاب آن حضرت است چنان [كه‌] مذكور شد. و ديگر از القاب آن حضرت سيّد است زيرا كه حضرت پيغمبر (ص) او را سيّد خوانده چنانچه سابقاً مذكور شد. و از القاب آن حضرت سبط است زيرا كه حضرت پيغمبر (ص) فرمود: حسين سبطى است از اسباط؛ و مى‌تواند بود كه مراد آن باشد كه آن حضرت سبط پيغمبر (ص) است، زيرا كه دختر زاده را سبط مى‌گويند و مى‌تواند بود كه: مراد آن باشد كه آن حضرت سبطى است همچون اسباط بنى اسرائيل كه از اولاد ائمه بوده‌اند همچنانچه از اسباط بنى پيغمبران مى‌بوده‌اند. ديگر از القاب آن حضرت زكىّ است يعنى پاكيزه. زيرا كه آن حضرت به حسب و نسب پاكيزه بوده و از جميع عيبها و عارها و معايب و مثالب مطهّر است و طهارت فطرت آن حضرت به كمال است.
الْمَقْتُولِ بَيْنَ الْكَرْبِ و الْبَلاءِ، الْمَدْفُونِ بِا لطَّفِّ مِنَ الْكَرْبَلاء
آن حضرت كشته شده است ميانه شدّت و بلا؛ و دفن كرده شده است در طف از كربلا. و اين اشارت است به قتل آن حضرت و دفن در كربلا.
روايت كرده‌اند كه چون حضرت امام حسين (ع) با اهل بيت و جماعت خود حوالى كوفه رسيد عبيداللَّه بن زياد، [عمر بن‌] سعد را با بيست هزار سوار به جنگ آن حضرت فرستاد. او با لشكرها از كوفه بيرون آمد و در مقدّمه لشكر خود حرّبن قيس رياحى را با هزار سوار روانه گردانيد؛ چون حر با آن لشكر بدان حضرت رسيد، آن حضرت فرمود: تو چه كسى و به چه كار آمده‌اى؟ گفت: من حرّ بن قيسم و مرا فرستاده‌اند كه از تو جدا نشوم تا لشكر به تو رسد.