مى‌فرمود: «الا فَلْيَبْلُغِ الشَّاهِدُ الْغائِبَ» و آنان را مكلف مى‌نمود كه حكم ابلاغ شده را به ديگران برسانند، ولى اين يك تبليغ ثانوى است و از شئون رسالت نخواهد بود، زيرا پيامبر وظيفه تبليغ رسالت را كه همان تبليغ مرحله اولى است به پايان برده و به صريح آيه كريمه: «وَ اوْحى‌ الَىَّ هذَا الْقُرْآنُ لِانْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ» تكليف خود را نسبت به مخاطبين و حاضرين مجلس انجام داده، و اين خود تكليف حاضرين است كه در مراحل بعدى احكام وحى و سنت را به غائبين تبليغ كنند.
ولى آن تبليغى كه به عنوان وزارت و معاونت به عهده على ابن ابى طالب نهاده شده همان تبليغ ابتدايى است كه از شئون خاصه رسالت محسوب مى‌شود. چنانكه شاه فرد اين مسئله در ابلاغ آيات برائت مصداق يافت، از نظر اينكه بايستى مفاد آن به مشركين ابلاغ شود، تنها تلاوت آيات سوره در ميان مسلمين تكليف رسول خدا را به پايان نمى‌رسانيد، بلكه يا مى‌بايست شخصاً در مجمع يكايك قبايل مشرك حضور يافته اولتيماتوم قرآن را ابلاغ كند؟
يا اينكه صبر كند تا مجمع كلى قبايل مشرك در مكه به عنوان حج تشكيل شود و حكم برائت را شخصاً و حضوراً در موسم عرفه ابلاغ كند و به عنوان تأكيد بفرمايد: «فَلْيَبْلُغِ الشَّاهِدَ الْغائِبَ» تا حاضران به غايبان برسانند.
منتهى به خاطر اينكه در آيه دوم «وَ اذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ، الَى النَّاسِ ...» تجويز شده بود كه ابلاغ آيات مى‌تواند- و چه بسا بهتر اين است- كه به صورت اذان و اعلام صورت بگيرد، لذا رسول اكرم در اثر تناسى و تغافل از پيمانى كه با على ابن ابى طالب داشت، ابوبكر بن ابى قحافه را براى اين كار در نظر گرفت تا در عوض آن سرور آيات برائت را به مشركين ابلاغ كند، از اين رو او را براى انجام وظيفه روانه مكه فرمود.
ولى ديرى نگذشت كه جبرئيل نازل شد و فرمود «لا يُؤَدّى‌ عَنْكَ الّا انْتَ اوْ رَجُلٌ مِنْكَ» «١»
كسى نمى‌تواند در عوض تو رسالت الهى را ابلاغ كند مگر خودت يا آن كه با تو متحد و برابر باشد، لذا رسول خدا على (ع) را بر ناقه عضباء كه به عنوان نشانه آن حضرت تلقى مى‌شد، سوار كرده در تعقيب ابى بكر گسيل فرمود تا آيات سوره را مسترد سازد و خود به تبليغ اين رسالت مفتخر باشد.